Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ποιες είναι οι άγνωστες στο ευρύ κοινό Προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για τον Μεσσία ή Χριστό

Αποτέλεσμα εικόνας για jesus jew messiah

Μπορεί όταν ακούει για Προφητείες ο περισσότερος κόσμος σήμερα να έρχεται στο μυαλό του το Τέλος του Κόσμου και η Αποκάλυψη του Ιωάννη, όμως στους περισσοτέρους αν όχι σε όλους που δεν είναι χριστιανοί θεολόγοι να του είναι άγνωστες αυτές της Παλαιάς Διαθήκης που αναφέρουν την έλευση του αναμενόμενου Μεσσία του Ισραήλ, του Χριστού Ιησού, που υπήρξε ο πρώτος και μοναδικός και αληθινός Θεάνθρωπος της ιστορίας. Και αυτό διότι οι περισσότεροι που αυτοαποκαλούνται χριστιανοί σήμερα, έχουν πλήρη άγνοια των γραπτών της Παλαιάς Διαθήκης πάνω σε αυτό το θέμα. Αυτή την άγνοια τώρα εκμεταλλεύονται παμπόνηρα διάφοροι επιτήδειοι, ακόμη και μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές, με σκοπό να προπαγανδίσουν διάφορα αντιχριστιανικά, αιρετικά και εβραιοσιωνιστικά ψεύδη που μόνο με τη θρησκευτική γνώση σαν την παρακάτω μπορούν να αποκαλυφτούν για να μην εξαπατάται ο κόσμος. Τέτοια ψεύδη αποτελούν για παράδειγμα αυτά που λένε ότι δεν χρειαζόμαστε την Παλαιά Διαθήκη στον Χριστιανισμό αφού δεν αναφέρει κάτι για τον Χριστό και έτσι θέλουν να την αντικαταστήσουν κάποιοι αιρετικοί με διάφορα άλλα αρχαιοελληνικά ή δικά τους φανταστικά κείμενα με σκοπό να προπαγανδίσουν ''ελληνοχριστιανισμό'', μια ανύπαρκτη θρησκευτικά θεολογία εφεύρημα της ελληνικής Χούντας με σκοπό να ενώσει Αρχαία Ελλάδα με Χριστιανισμό σαν τους Μασόνους σήμερα που θέλουν να ενώσουν και τις υπόλοιπες θρησκείες (π.χ. ινδουιστική), για πολιτικές σκοπιμότητες εθνικιστικές ή ναζιστικές που μιλάνε για ''εθνικοποήση'' του Χριστιανισμού αποβάλλοντας π.χ. την Παλαιά Διαθήκη ως ''εβραϊκή'' προσθήκη (κάτι αντίστοιχο επιχειρήθηκε και στη Ναζιστική Γερμανία). Το χειρότερο όμως ψεύδος που διαδίδουν και όλοι αυτοί (εθνικιστές και ναζιστές) είναι το εβραιοσιωνιστικό που λέει ότι ο Χριστός δεν είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας της Παλαιάς Διαθήκης και περιμένουμε κάποιον άλλο, θεολογικές ανακρίβειες περί Χριστού που αναπαράγουν και οι αρχαιότεροι όλων αυτών αιρετικοί, οι Γνωστικοί και Νεογνωστικοί σήμερα, μιλώντας για διαφορετικό θεό μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, μη γνωρίζοντες όλοι αυτοί μαζί πως ο Χριστός ήδη αναφέρθηκε ως Μεσσίας στην Παλαιά Διαθήκη που μας ζητάνε όλοι αυτοί να απορρίψουμε! Πάμε να δούμε τώρα γιατί θα πρέπει να απορρίψουμε όλους αυτούς και όχι φυσικά τη θεόπνευστο Παλαιά Διαθήκη που μας μίλησε και αυτή για τον Χριστό πέρα από την Καινή, όσο και αν δεν το γνωρίζουν αυτό ή κάνουν πως δεν το γνωρίζουν κάποιοι για όλες αυτές τις σκοπιμότητες που αναφέρθηκαν.

[el]image1

Οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για το Μεσσία

του κ. Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δεν υπάρχουν βιβλία που να έχουν μελετηθεί περισσότερο και με μεγαλύτερο πάθος, τόσο από εχθρούς όσο και από φίλους, από τα βιβλία της Αγίας Γραφής (5), που μιλούν για την έλευση του αναμενόμενου Μεσσία του Ισραήλ, του Χριστού Ιησού, που υπήρξε ο πρώτος καί μοναδικός καί αληθινός Θεάνθρωπος της ιστορίας . σε αντίθεση με τους φανταστικούς και ανύπαρκτους θεανθρώπους των εξωχριστιανικών θρησκευμάτων, οι οποίοι, αφενός δεν έχουν καμία ιστορική βάση, γιατί δεν υπήρξαν πραγματικά, αφετέρου αποτελούν εκφράσεις της νοσταλγούμενης λύτρωσης, που παρατηρείται σ’ όλους τους λαούς και της θεανθρώπινης παγκόσμιας προσδοκίας (6).

Πράγματι, ο Βούδδας, ο Κομφούκιος, ο Λάο Τσε, ο Μωάμεθ και όλοι οι ιδρυτές θρησκειών, παρουσιάζονται ιστορικά απομονωμένοι. Εμφανίστηκαν, δηλαδή, σε μια ορισμένη περίοδο, χωρίς να τους έχει προαναγγείλει κάποια θρησκευτική παράδοση. Αντίθετα, ο Μεσσίας δεν αναγγέλθηκε μονάχα από έναν προφήτη, αλλά από μια ατελείωτη αλυσίδα ανθρώπων (7), που έζησαν και έδρασαν σε διαφορετικό χρονικό πλαίσιο, περιβάλλον και συνθήκες. Θα παραμείνει, δηλαδή, για πάντα το κλειδί της ιστορίας, που ανοίγει μόνο με την πίστη στην θεότητά Του και το χαρακτηρισμό του ως «Υιός του Θεού», που έγινε άνθρωπος ακριβώς για να γίνουμε εμείς θεοί και να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών».

Ο απ. Παύλος, στην προς Γαλάτας επιστολή του, μας διαβεβαιώνει πως «όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, τότε έστειλε ο Θεός τον Υιόν Του, ο οποίος γεννήθηκε από γυναίκα». Για το συγκεκριμένο αυτό «πλήρωμα  του χρόνου», μίλησαν οι προφήτες εκατοντάδες χρόνια πριν την πολυπόθητη Επιφάνειά Του. Αποτελούν οι μαρτυρίες αυτές την πλέον ισχυρή αγιογραφική απόδειξη του θεανθρωπίνου χαρακτήρα του Ιησού Χριστού, της ιδιότητάς του ως Υιού του Θεού και της μοναδικής μεσσιακής Του αποστολής μέσα στο διάβα των αιώνων.

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΣΣΙΑ

Ας αρχίσουμε από το «ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ», που βρίσκεται στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, τη ΓΕΝΕΣΗ (κεφ.3 παρ.15). Μετά το προπατορικό αμάρτημα «είπε ο Κύριος ο Θεός στο φίδι: Θα θέσω άσβεστη εχθρότητα ανάμεσα σε σένα και τη γυναίκα και ανάμεσα στους απογόνους σου και τους απογόνους της. Ένας δε απόγονος της γυναικός μόνης, αυτός θα σου συντρίψει το κεφάλι και συ θα κεντήσεις τη φτέρνα του». Από όλη την Αγία Γραφή, μόνο στην προφητεία αυτή αναφέρεται η λέξη ‘σπέρμα”, δηλαδή “απόγονος”, σε γυναίκα, ενώ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις έχει αποκλειστική αναφορά στο ανδρικό φύλο. Παρέχεται, έτσι, σαφής υπαινιγμός για τη γέννηση του αναμενόμενου Σωτήρα από μόνη τη γυναίκα (8), δηλαδή τη Θεοτόκο Μαρία. Ο οποίος Σωτήρας θα συντρίψει την καταχθόνια και μισάνθρωπη εξουσία του πονηρού Σατανά-φιδιού (με την Ανάστασή του), ενώ εκείνος (δηλ. ο διάβολος) θα καταφέρει απλά να τον τραυματίσει στη φτέρνα, εννοώντας τον προσωρινό τριήμερο θάνατό του.

Το Θείο αυτό παιδί, η προσμονή των αιώνων, θα γεννιόταν από το σπέρμα του Αβραάμ, γιατί ο Θεός τον διαβεβαιώνει ότι«δια του σπέρματός σου (μέσω ενός εκλεκτού προσώπου) θα ευλογηθούν όλα τα έθνη της γης, επειδή υπάκουσες στη φωνή μου»,(Γένεση 22,18), η γέννησή του περιορίζεται στο γενεαλογικό δένδρο του Ισαάκ και όχι του Ισμαήλ (Γένεση, 21,12), προέρχεται από το γενεαλογικό επίσης δένδρο του Ιακώβ και όχι του Ησαύ (Αριθμοί, 14,17), από την άσημη φυλή του Ιούδα (Μιχαίας 5,1), από την συγκεκριμένη οικογένεια του Ιεσαί (Ησαίας 11,1) και από τον Οίκο του Δαυίδ, απ’ τον οποίον, πράγματι, γεννήθηκε ο Χριστός:«Ιδού, έρχονται μέρες, λέει ο Κύριος, που θα σηκώσω στον Δαυίδ Βλαστό, Δίκαιο και θα βασιλεύσει ως Βασιλιάς και θα ευημερήσει και θα κάνει Κρίση και Δικαιοσύνη πάνω στη γη» (Ιερεμίας, 23,5) (9). `Ολες οι προηγούμενες λαμπρές προφητείες διατυπώθηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και όμως συγκλίνουν στον, ιστορικά, κατεξοχήν πνευματικό ηγέτη της σωσμένης ανθρωπότητας, δηλ. της Εκκλησίας, στον Ιησού Χριστό και Υιό του Θεού, στον οποίον και δια του οποίου πραγματοποιήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια, σύμφωνα με το καθορισμένο σχέδιο της πάνσοφης Πρόνοιας του Πατέρα, πριν να υπάρξει ακόμη ο κόσμος (10).

Στο κεφ. 49 της Γένεσης υπάρχει μια προφητεία, που από Χριστιανούς και Εβραίους, κατατάσσεται μεταξύ των μεσσιανικών κειμένων της Βίβλου. Ο Ιακώβ καλεί τα παιδιά του, προτού να πεθάνει, και τους λέει: «Συγκεντρωθείτε γιατί θέλω να σας αναγγείλω αυτό που θα συμβεί στις τελευταίες μέρες….. Το σκήπτρο δε θα αφαιρεθεί από τον Ιούδα, ούτε η ράβδος της εξουσίας από τα χέρια του, έως ότου να έρθει εκείνος στον οποίον ανήκει. Σ’ αυτόν θα υπακούσουν οι λαοί της γης». “Όπως δείχνει η ιστορία, «το σκήπτρο και η ράβδος της εξουσίας» αφαιρέθηκαν από τον Ιούδα όταν ακριβώς εμφανίστηκε ο Ιησούς πάνω στη γη. Η έλευσή Του συνέπεσε με τις «τελευταίες ημέρες», τότε δηλαδή που συμπληρώθηκε ο χρόνος τον οποίο είχαν προαναγγείλει οι προφήτες. Ο Ηρώδης, ο αυτουργός της σφαγής των αθώων παιδιών, είναι ο τελευταίος βασιλιάς των Εβραίων. Μετά το θάνατό του διαμελίστηκε η χώρα τους. Η εξουσία μεταβιβάστηκε στους Ρωμαίους κυβερνήτες και ο Ισραήλ έχασε την ανεξαρτησία του” (11).

Ανάμεσα στα σημαντικά μεσσιανικά εδάφια συγκαταλέγεται και η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στο βασιλιά Δαυϊδ (2 Σαμ., κεφ 7):        «Ένας από τους απογόνους σου, του είπε, θα οικοδομήσει ένα σπίτι αφιερωμένο στο όνομά μου και εγώ θα φροντίσω να σταθεροποιήσω στους αιώνες το βασιλικό του θρόνο. Εγώ θα είμαι πατέρας του και εκείνος θα είναι υιός μου…. Το σπίτι του και το βασίλειό του θα είναι πάντα σταθερά και ο θρόνος του θα είναι ατράνταχτος στην αιωνιότητα».

Από τις προφητείες του Ησαϊα, η ποιο γνωστή και ποιο σπουδαία βρίσκεται στο κεφ. 7,14: «Ακούστε τώρα Οίκος του Δαυίδ… Ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει σημάδι: Προσέξτε, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γυιό, και το όνομά του θα κληθεί Εμμανουήλ».“Ένα σπουδαίο στοιχείο στην προφητεία αυτή είναι η λέξη ΑΛΜΑ που χρησιμοποιείται στο Εβραϊκό πρωτότυπο για την παρθένο. Υποδηλώνει γυναίκα παρθένο, η οποία δεν εξαναγκάσθηκε προς τούτο, και είναι σε ηλικία γάμου. Ενώ στην Αγία Γραφή βρίσκεται σε χρήση και η λέξη ΜΠΕΤΟΥΛΑ, που υποδηλώνει αναγκαστική παρθενία. Στο Χριστό βρίσκουμε την εκπλήρωση της προφητείας αυτής,  με τις εξής καταπληκτικές λεπτομέρειες. Πρώτα, σε καθαρά ιστορικά και γεωγραφικά πλαίσια. Δεύτερο, ο Μεσσίας προέρχεται από γυναίκα Ιουδαία. Τρίτο, συλλαμβάνει και γεννάει γυναίκα παρθένος. Τέταρτο, γεννάει αρσενικό παιδί. Πέμπτο, όχι οποιοδήποτε αρσενικό παιδί, αλλά τον Υιό του Θεού. (14).

Στα κεφ. 52 και 53 του Ησαϊα βρίσκουμε μια πολύ εντυπωσιακή προφητεία για το Μεσσία, στην οποία οι πιστοί αναγνωρίζουν τα πάθη του Ιησού: «Δεν είχε ωραία και ελκυστική εμφάνιση. Δεν είχε λαμπρότητα προσώπου, ούτε κάλλος. Το πρόσωπό του ήταν καταφρονημένο .  χωρίς τιμή και δόξα. Δέχτηκε εξευτελισμούς και ταπεινώσεις εκ μέρους των ανθρώπων. Αυτός όμως φέρει πάνω του το βαρύ φορτίο των αμαρτιών μας. Τραυματίστηκε για τις δικές μας αμαρτίες, υπέφερε για τις ανομίες μας. Χάρη δε στην πληγή εκείνου, εμείς θεραπευτήκαμε. Και αυτός παρ’ όλες τις κακώσεις που υπέστη, δεν άνοιξε το στόμα του. Σαν άφωνο πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή. Σαν αμνός μπροστά σ’ αυτόν που τον κουρεύει, έτσι βαδίζει, χωρίς να ανοίγει το στόμα του. Αφαιρέθηκε βίαια και άδικα από τη γη η ζωή του. Το παιδί μου αυτό, λέγει ο Θεός, δεν έπραξε καμία παρανομία, ούτε βρέθηκε ποτέ ψεύδος στο στόμα του. Αν προσφέρετε αυτόν ως εξιλαστήριο θύμα για τις αμαρτίες σας, η ψυχή σας θα λυτρωθεί. Αυτός θα πάρει ως δική του πνευματική κληρονομιά πολλούς, γιατί με τη θέλησή του παραδόθηκε στο λυτρωτικό για μας θάνατο. Και δια της θυσίας του πήρε πάνω του τις αμαρτίες πολλών».

Ξαφνικά, όμως, ο θεόπνευστος συγγραφέας αλλάζει το συναισθηματικό τόνο του ψαλμού. Από τη σκηνή της ταπείνωσης, περνά στη δόξα: «Θα θυμηθούν και θα ξαναγυρίσουν στον Κύριο όλα τα έθνη της γης. Θα γονατίσουν μπροστά του όλες οι φυλές του κόσμου, γιατί σ’ Αυτόν ανήκει το Βασίλειο και Αυτός εξουσιάζει τα έθνη. Μπροστά του θα γονατίσουν όλοι οι μεγάλοι της γης».Διαβάζοντας κάποιος σήμερα την περικοπή αυτή και αγνοώντας ότι ανήκει στον Ησαϊα, δεν θα ήταν δύσκολο να νομίσει ότι την έγραψε κάποιος Χριστιανός. Είτε τη συγκρίνουμε με το πάθος, που ιστορείται στα Ευαγγέλια, είτε προς τη διδασκαλία των αποστόλων, για τη θυσία του Χριστού, είμαστε αναγκασμένοι να ομολογήσουμε ότι αναφέρεται στον Ιησού Χριστό και το έργο του (15).

Οι θεϊκές ιδιότητες του Παιδίου Ιησού παρουσιάζονται από τον Ησαϊα με τα εξής καταπληκτικά λόγια: «Θα γεννηθεί για μας Παιδί, θα δοθεί σ’ εμάς ο υιός αυτός, του οποίου η εξουσία υπάρχει απ’ αρχής πάνω στους ώμους του και θα καλείται το όνομά του αγγελιοφόρος της μεγάλης βουλής του Θεού, Θεός ισχυρός, αρχηγός της ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος» (9,6).

Ο ΜΙΧΑΙΑΣ, ακολούθως, ζει και δρα την ίδια εποχή με τον Ησαϊα, δηλαδή τον 8ο αιώνα πΧ. Προλέγει την καταστροφή της Σαμάρειας από τους Ασσυρίους (722 πΧ) και την ερήμωση του ναού της Ιερουσαλήμ (586). Επιτίθεται με το κήρυγμά του εναντίον των ψευτοπροφητών, των αδίκων κριτών, αυτών που πλουτίζουν παράνομα και ανήθικα και των ιερέων, που διδάσκουν αντί αμοιβής. Όλοι αυτοί καταδυναστεύουν το λαό, «τις σάρκες του κατατρώγουν και τα δέρματα των ανθρώπων από τα οστά τους αποσπούν» (16).

Ο Μιχαίας επισημαίνει τη γενέτειρα του Μεσσία, που θα είναι η Βηθλεέμ, διότι λέγει: «Και συ Βηθλεέμ, που αλλιώς λέγεσαι και οίκος άρτου, μικρή είσαι μεταξύ των πόλεων του Ιούδα. Δεν έχεις ούτε χίλιους κατοίκους. Αλλά από σένα θα προέλθει για τη δική μου δόξα ένας άντρας, για να γίνει άρχοντας του ισραηλιτικού λαού. Η αρχή και η ενέργεια αυτού ξεπερνά την αρχή των ημερών της δημιουργίας». Πρόκειται για μια μεγαλειώδη προφητεία, με καταπληκτικές προφητικές λεπτομέρειες. “Και είναι οι εξής: Ο προσδιορισμός του τόπου, ότι είναι δηλαδή  μικρός και ότι ανήκει στις πόλεις του Ιούδα. Ακόμα, ότι το πρόσωπο που θα γεννιόταν εκεί είναι για το Θεό πρόσωπο εξέχον”, γιατί λέγει «θα γεννηθεί για τη δική μου δόξα». “Πέρα απ’ αυτό θα αναδεικνυόταν «Ηγήτορας» μέσα στον Ισραήλ. Αλλά, και κάτι πιο μεγάλο και πιο σπουδαίο. Το προφητευόμενο πρόσωπο, θα ήταν μεν από τη γέννησή του άνθρωπος, αλλά θα διέφερε ριζικά από τους άλλους θνητούς, επειδή πριν από τη γέννησή του  προϋπήρχε αιώνια” (17). Αυτό σημαίνει η πρόταση της προφητείας: «η έξοδός του είναι απ’ αρχής αιώνος». Η έξοδος του παιδιού της Βηθλεέμ, δηλ. η ανατολή του, η εμφάνισή του, χάνεται στην αιωνιότητα. Το χωρίο αυτό αναφέρεται στην προαιώνια ύπαρξη του Μεσσία ως  Θεού (18).

Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο Θεός φανέρωνε με τους προφήτες του όλο και πιο καθαρά τα χαρακτηριστικά εκείνου, που επρόκειτο να έρθει για να τους λυτρώσει. Πριν απ’ το Μεσσία, προαναγγέλλει ο προφήτης ΜΑΛΑΧΙΑΣ, θα εμφανιστεί ο αγγελιοφόρος του, σκοπός του οποίου θα είναι να προετοιμάσει το δρόμο για τη θεία εξ ουρανού κατάβαση του Χριστού του Θεού: «Νά, εγώ στέλνω τον αγγελιοφόρο μου, λέει ο Θεός, για να προετοιμάσει το δρόμο πριν από μένα. Θα είναι μια φωνή, που θα ακουστεί στην έρημο: Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάνετε ίσιους τους δρόμους του Θεού μας». (Μιχαίας 3,1-Ησαϊας 40,3). 

Το περιεχόμενο της προφητείας αυτής είναι θαυμαστό, διότι εξαγγέλλει: “α) Την προετοιμασία του λαού να δεχτεί το Μεσσία. β) Ότι ο Μεσσίας θα ερχόταν και θα δρούσε μέσα σε ένα συγκεκριμένο λαό, τον Ισραήλ. γ) Η προετοιμασία του θα γινόταν από ένα και όχι πολλά πρόσωπα, δ) Ο Μεσσίας θα ερχόταν για να σώσει το λαό από τις αμαρτίες του και ε) και σπουδαιότερο: Το ερχόμενο πρόσωπο εξισώνεται με το Θεό Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο ίδιος, που πρόκειται να έρθει, γιατί λέγει: «Εγώ στέλνω τον άγγελό μου και θα προετοιμάσει το δρόμο πριν από ΜΕΝΑ»” (19). Η συνείδηση της Εκκλησίας αναγνωρίζει στο πρόσωπο του μεγαλύτερου προφήτη της ιστορίας, του Ιω. του Βαπτιστή, τον ουρανόσταλτο αγγελιοφόρο, που κατέδειξε στους συγχρόνους του τον Χριστό, ως Υιό του Θεού.

Ο «τύπος του Μεσσία», ΔΑΝΙΗΛ, γεννήθηκε στην Παλαιστίνη από βασιλική οικογένεια και έδρασε στη Βαβυλώνα από το 605 μέχρι το 535 πΧ., οπότε και απέθανε. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα, του Βαλτάσαρ, του Δαρείου και του Κύρου ερμήνευσε όνειρα και μυστηριώδεις γραφές, διασώθηκε με θαυματουργικό τρόπο απ’ το μαρτύριο και αναδείχτηκε χαρισματούχος άρχοντας, βοηθός και ενισχυτής της πατρώας πίστης των συντρόφων του Ιουδαίων.

Στον πρώτο χρόνο του Βαλτάσαρ, βασιλιά της Βαβυλωνίας, είδε ο Δανιήλ ένα όνειρο. Μεταξύ άλλων, ο Δανιήλ αναφέρει και τα  ακόλουθα: «Έβλεπα με προσοχή στο όραμα της νύχτας και νά, ξαφνικά παρουσιάστηκε κάποιος να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού, που έμοιαζε σαν υιός ανθρώπου. Προχώρησε μέχρι τον αιώνιο Θεό και πλησίασε κοντά του. Του δόθηκε εξουσία, τιμές και βασίλειο. Η εξουσία του είναι αιώνια, εξουσία που δεν θα καταργηθεί ποτέ και το βασίλειό του δεν θα καταστραφεί ποτέ». “Από τους αποστολικούς χρόνους, η Εκκλησία διέκρινε στη διήγηση αυτή την αναγγελία του Μεσσία. Εκείνο, όμως, το οποίο μας εντυπωσιάζει περισσότερο  στο εδάφιο αυτό, είναι η υπόσχεση ενός αιώνιου και παγκόσμιου βασιλείου «που δεν θα καταστραφεί ποτέ»”. Αιώνιο είναι το βασίλειο του Χριστού, το οποίο θεμελιώθηκε πάνω στις καρδιές των ανθρώπων και όχι πάνω στη δύναμη του κόσμου αυτού (20).

Στην έρημο της Ιουδαίας, και συγκεκριμένα σε διάφορα σπήλαια  της περιοχής του Κουμράν, στα βορειοδυτικά της Νεκράς Θάλασσας, ανακαλύφτηκαν τυχαία από ένα νεαρό βεδουϊνο -και στα επόμενα χρόνια (1947 – 1964) από τους επιστήμονες- πλήθος χειρογράφων. Η μεγάλη ιουδαϊκή μοναστική κοινότητα του Κουμράν έκρυψε μεταξύ του 66 και του 70 μΧ. με κάθε επιμέλεια τα χειρόγραφα αυτά, όσο η 10η Ρωμαϊκή Λεγεώνα προχωρούσε προς την Ιερουσαλήμ, δια της κοιλάδας του Ιορδάνη. Μπροστά στον επικείμενο, δηλαδή,  κίνδυνο της καταστροφής, οι Ιουδαίοι μοναχοί φρόντισαν, ώστε να ασφαλίσουν τα κείμενα εκείνα, όσο το δυνατόν καλύτερα. Έτσι τα χειρόγραφα, χάρη και στο ξηρό κλίμα της περιοχής, την πλήρη έλλειψη υγρασίας και τις υψηλές θερμοκρασίες, διατηρήθηκαν σχεδόν επί δύο χιλιάδες χρόνια. Οι περγαμηνές που βρέθηκαν εκεί, σε έντεκα μικρά σπήλαια, χρονολογούνται από το 100 πΧ. ή και νωρίτερα. Έτσι αποτελούν, ουσιαστικά, τα αρχαιότερα μέχρι στιγμής σωζόμενα χειρόγραφα (21). Και, το σπουδαιότερο είναι ότι περιέχουν κείμενα όλων των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία μάλιστα συμπίπτουν με τα βιβλία που χρησιμοποιούνται από τους σημερινούς χριστιανούς και Εβραίους (22). Αυτό αποδεικνύει πως τα κείμενα της Γραφής, έμειναν ουσιαστικά αμετάβλητα κατά τα τελευταία 2.000 χρόνια (23).

Ανάμεσα στους παπύρους, διασώζεται και η προφητεία των «εβδομήντα εβδομάδων», που τη βρίσκουμε στο ένατο κεφ. του βιβλίου του Δανιήλ. Είναι η εξής: «Εβδομήντα εβδομάδες ορίστηκαν για το λαό σου και την άγια πόλη, για να παύσει η αδικία, για να σφραγιστεί η αμαρτία, για να ξεπλυθεί το κακό, για να επικρατήσει αιώνια δικαιοσύνη, για να επικυρωθεί το όραμα και ο προφήτης και να χριστεί ο Άγιος των Αγίων. Γνώρισε, λοιπόν, και κατάλαβε, ότι από την έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ, μέχρι του Χριστού του Ηγήτορα  θα είναι επτά εβδομάδες, και εξήντα δύο εβδομάδες. Η πλατεία και το τείχος θα οικοδομηθεί ξανά, μάλιστα σε καιρούς στενοχώριας. Και μετά τις εξήντα δύο εβδομάδες, ο Χριστός θα εκκοπεί, όμως όχι για τον εαυτό του  και ο λαός του ηγήτορα, ο οποίος θα έρθει, θα αφανίσει την πόλη και το αγιαστήριο».

Το σταμάτημα της αδικίας, το σφράγισμα της αμαρτίας, το ξέπλυμα του κακού, η επικράτηση της δικαιοσύνης, θα πραγματοποιηθούν όταν χριστεί ο Μεσσίας. Τότε θα σταματήσουν οι οράσεις και οι προφητείες και θα χριστεί ο άγιος των αγίων. Όλα αυτά θα συμβούν μετά από «εβδομήντα εβδομάδες». Αυτή η μοναδική, σε ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη, ένδειξη, αναφέρεται, σύμφωνα με τη συνήθεια της Γραφής, όχι σε εβδομάδες ημερών, αλλά σε περιόδους επτά ετών. Συνεπώς, οι «εξήντα εννέα εβδομάδες», δηλ. 7 σύν 62 εβδομάδες ετών, που αναφέραμε, μέχρι την εμφάνιση στο προσκήνιο του Χριστού του Ηγήτορα, του Μεσσία, είναι εξήντα εννέα χρόνια επί επτά, συνολικά 483 χρόνια.

Για την έναρξη της χρονολόγησης, παρατίθεται από το προφητικό κείμενο μια συγκεκριμένη ιστορική αφετηρία. Η έκδοση ενός προστάγματος για την ανοικοδόμηση, εκ νέου, της Ιερουσαλήμ, μετά την επιστροφή των Ιουδαίων από την εξορία (Βαβυλώνιος αιχμαλωσία). Ποιο είναι, όμως, το διάταγμα αυτό;

Σε διάστημα ογδόντα ετών, μόνο τέσσερα τέτοια διατάγματα εκδόθηκαν. Το πρώτο από τον Κύρο το 536, και το τελευταίο από τον Αρταξέρξη το Μακρόχειρα κατά το εικοστό έτος της βασιλείας του, ήτοι το 455 πΧ. Το ότι, όμως, η ανοικοδόμηση ολόκληρης της Ιερουσαλήμ μαζί με τα τείχη της επετράπη μόνο δια του τελευταίου διατάγματος, μας πείθει ότι η χρονολογία αυτή και μόνη, δηλ. το έτος 455 πΧ. πρέπει να τεθεί ως βάση των εβδομήντα εβδομάδων (24). Συνεπώς οι 69 εβδομάδες, αρχόμενες από το έτος 455 πΧ. λήγουν στο έτος 28 μΧ. Η σύμπτωση φαίνεται εκπληκτική, εφόσον το 28 μΧ. είναι περίπου η χρονολογία κατά την οποία ο Χριστός άρχισε τη δημόσια ζωή και δράση του, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Μετά τις 62 εβδομάδες, συνεχίζει όμως η προφητεία, και πριν από την 70η εβδομάδα, ο «Χριστός θα εκκοπεί», θα θανατωθεί, γεγονός, που πραγματοποιήθηκε με το σταυρικό θάνατο του Κυρίου, το 32 με 33 μΧ. Και ο θάνατος του Μεσσία, ξεκαθαρίζει η προφητεία, δεν θα ήταν για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους, για να γίνει εξιλέωση για την ανομία. Και όχι μόνο αυτό! Η προφητεία εκτός από το Χριστό τον Ηγήτορα, μιλάει και για έναν δεύτερο ηγήτορα, ο οποίος θα έρθει. Έπειτα από το θάνατο του Μεσσία, ο λαός του δεύτερου αυτού ηγήτορα, που εξυπακούεται ότι δεν θα είναι ο λαός Ισραήλ, αλλά ξένος προς τον Ισραήλ, θα έρθει να αφανίσει την πόλη και το αγιαστήριο. Καθαρότατα προφητεύεται εδώ η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο, το 70 μΧ., που, όπως επισημαίνει η προφητεία με τη λέξη αφανισμός, δεν ήταν πραγματικά απλώς καταστροφή, αλλά ισοπέδωση και γκρέμισμα της Πόλης και του Ναού (25).

Η Παλαιά Διαθήκη, φυσικά, δεν αναφέρει μόνο τις προφητείες για τον ερχομό του Χριστού στη γη, αλλά συνολικά 332 προφητείες για γεγονότα της επίγειας ζωής του θεανθρώπου, που πραγματοποιήθηκαν με θαυμαστή ακρίβεια στο πρόσωπο και το έργο Του και οι οποίες αφήνουν τους απροκατάληπτους και έντιμους ερευνητές άφωνους, ενώ στους πιστούς προξενούν κατάπληξη και περισσή ευλάβεια, γιατί αναφέρονται στο Λόγο του Θεού, που ήταν με τον Πατέρα και πήρε σάρκα και ψυχή ανθρώπινη, για να στήσει τη σκηνή του ανάμεσά μας και μέσα στις καρδιές μας.

Αναφέρουμε, χαρακτηριστικά, τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, που προαναγγέλθηκε από τον προφήτηΖΑΧΑΡΙΑ, με τα λόγια: «Να χαίρεσαι, θυγατέρα Σιών, να διαλαλείς, θυγατέρα Ιερουσαλήμ: Νά, έρχεται σε σένα ο βασιλιάς σου, δίκαιος και σωτήρας, πράος, και καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι» (Ζαχ. 9,9). Ο ίδιος προφήτης προλέγει και την αμοιβή του Ιούδα για την προδοσία του: «Όρισαν το μισθό μου τριάντα αργύρια», λέει η προφητεία.  (Ζαχ. 11).

Στον Ψαλμό 41 διαβάζουμε: «Αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος, μαζί με τον οποίο ζούσα ειρηνικά, στον οποίο ήλπισα, αυτός που έτρωγε ψωμί μαζί μου, σήκωσε την φτέρνα του εναντίον μου», και ακόμα ο Ζαχαρίας μας λέγει: «Όταν κάποιος τον ρωτήσει: Τι είναι οι πληγές αυτές μέσα στα χέρια σου; Εκείνος θα απαντήσει: Είναι οι πληγές εκείνες, που πληγώθηκα μέσα στο σπίτι των φίλων μου» (13,6). Είναι τόσο καθαρές οι προφητείες και συνέβησαν στη ζωή του Χριστού με τόση ακρίβεια, που νομίζει κανείς ότι διαβάζει τα Ευαγγέλια, στα χρόνια της Καινής Διαθήκης και όχι την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, ο Ιούδας, που έτρωγε ψωμί μαζί με το Χριστό, τον πρόδωσε, και οι πληγές μέσα στα χέρια προέρχονται από τα καρφιά και προξενήθηκαν από τους φίλους του Χριστού, δηλ. τους συμπατριώτες του Ιουδαίους, που τον παρέδωσαν για να σταυρωθεί.

Στον Ψαλμό 21, ο προφήτης και βασιλιάς Δαυίδ λέγει: «Διαμοιράστηκαν μεταξύ τους τα ιμάτιά μου και στον ιματισμό μουέβαλαν κλήρο». Κατάπληξη προξενεί η, 11 αιώνες πριν την εκπλήρωσή της, προφητεία αυτή, που δεν εφαρμόστηκε φυσικά ούτε στο Δαυίδ, ούτε σε κάποιον άλλο επίσημο της εποχής του, αλλά εφαρμόστηκε από τους στρατιώτες και σταυρωτές του Ιησού, κάτω από το Σταυρό του. “Πρώτα γιατί ξεχωρίζονται τα ρούχα του Μεσσία σε εσωτερικό ρουχισμό (ιμάτια) και σε εξωτερικό επένδυμα (ιματισμός). Έπειτα, τα εσωτερικά ιμάτιά του θα τα μοιράζονταν, ενώ για το ένα, τον εξωτερικό χιτώνα, δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, να τον χαλάσουν δηλαδή, γι’ αυτό και θα έριχναν κλήρο, για το ποιος θα τον έπαιρνε. Τέλος, οι εκτελεστές της θανατικής καταδίκης θα έπρεπε να’ ναι πολλοί, αφού θα γινόταν μοιρασιά, και θα έπρεπε ακόμα να ήταν συνηθισμένοι από τη λεία αντικειμένων των καταδίκων, άρα θα έπρεπε να’ ναι στρατιώτες, και μάλιστα ξένης χώρας” (26).

Αλλά και ο Ψαλμός 15 περιγράφει την ανάσταση του Ιησού, με τα λόγια: «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα αφήσεις τον άγιόν σου να γνωρίσει τη σωματική αποσύνθεση». Ο Δαυίδ, φυσικά, καθόλου δεν ήταν ανόητος για να πιστεύει ότι δεν θα πέθαινε ποτέ, αλλά αναφέρεται στην ταφή και ανάσταση του Κυρίου, του οποίου το σώμα, τις τρεις ημέρες του θανάτου του, ως αδιάσπαστα ενωμένο με τη θεότητά του, δεν γνώρισε πτωματική αποσύνθεση.

Στο χριστολογικό Ψαλμό 109 ο Δαυίδ αναφωνεί: «Είπε ο Κύριος στον Κύριο μου: Κάθησε στα δεξιά μου, μέχρι να κάνω τους εχθρούς σου χαλάκι για τα πόδια σου». Ώστε, ο Δαυίδ, αν και είναι βασιλιάς, έχει εξουσιαστές και κυρίους, που συνεργάζονται μεταξύ τους;  Όχι βέβαια. Ιστορικά .  ουδέποτε έγινε κάτι τέτοιο στη ζωή του Δαυίδ. Αλλά η προφητεία εμφανίζει στο προσκήνιο τα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, εκ των οποίων ο Πατέρας απευθυνόμενος προς τον Υιόν Του, μετά την ανάληψή του, του ζητά να καθήσει στα δεξιά του, μέχρι να υποτάξει τις εχθρικές ορατές και αόρατες δυνάμεις, στη δύναμή του.

Ακόμη, ο βασιλιάς Δαυίδ προλέγει κατά παραχώρηση Θεού: «κάρφωσαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, εμέτρησαν όλα τα οστά μου» (Ψλμ. 21). Ποτέ όμως ο ίδιος ο Δαυίδ δεν σταυρώθηκε. Ούτε υπήρχε στην εποχή του η ποινή της σταυρώσεως. Εμφανέστατα, προφητεύει τη Σταύρωση του Ιησού.

Μια άλλη προφητεία, εξάλλου, του προφήτη Ζαχαρία αφορά το σταυρικό θάνατο του Εκλεκτού: «Θα επιβλέψουν, λέγει, σε μένα, τον οποίον εκέντησαν». Θα ατενίσουν, δηλαδή, εμένα, που λόγχισαν πάνω στο Σταυρό. Ας θυμηθούμε το Ρωμαίο στρατιώτη, που λόγχισε την πλευρά του Ιησού, απ’ την οποία έτρεξε αίμα και νερό. Και τέλος, «κόκκαλό Του δεν θα σπάσετε», αναφέρεται στο βιβλίο της Εξόδου (κεφ. 12). Πράγματι, ενώ οι στρατιώτες έσπασαν τα οστά των μηρών των δύο άλλων κακούργων πάνω στο Σταυρό, για να επιφέρουν γρηγορότερο θάνατο, τον Ιησού δεν τον άγγιξαν, γιατί είχε ήδη εκπνεύσει (27).

Οι σελίδες της Π.Δ., όπως είδαμε, μιλούν καθαρά για την αναμονή του Μεσσία. Ερευνώντας όμως τους μύθους, τα θρησκευτικά και γενικότερα τα φιλολογικά κείμενα και των άλλων λαών, βρίσκουμε να υπάρχει και εκεί, σποραδικά, η ίδια ελπίδα. Φιλόσοφοι, ποιητές, ιδρυτές θρησκειών σε Ανατολή και Δύση, αιώνες πριν την έλευση του Χριστού, μίλησαν για τον ερχομό στον κόσμο ενός Λυτρωτή. Περιέγραψαν τη ζωή και το έργο του κατά τέτοιο τρόπο, που πολλές φορές οι περιγραφές τους θυμίζουν αντίστοιχες προφητείες της Π. Διαθήκης. Ας δούμε, όμως, ενδεικτικά, για μια σφαιρικότερη ενημέρωση στο σπουδαιότατο αυτό κεφάλαιο των προφητειών, τις αντίστοιχες δύο, έμμεσες, προφητείες από τον Ελληνικό χώρο, του Πλάτωνα και του Αισχύλου.  

Ο Πλάτωνας, στην Πολιτεία του, περιγράφει κάποιον Δίκαιο με τα παρακάτω λόγια: «Πρέπει ν’ απογυμνωθεί από όλα, εκτός από τη δικαιοσύνη… Χωρίς καθόλου ν’ αδικεί, θα θεωρείται ότι είναι ο μεγαλύτερος άδικος, ώστε να δοκιμαστεί η δικαιοσύνη του…. Θα μείνει, όμως, σταθερός μέχρι το θάνατό του, θεωρούμενος άδικος σ’ όλη του τη ζωή, αν και είναι δίκαιος… Θα μαστιγωθεί, θα βασανιστεί, και πεθαίνοντας, αφού υποστεί όλα τα κακά, θα καρφωθεί πάνω σε ξύλο» (Πλατ. Πολιτεία Β’).

Στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, έχουμε την πρόρρηση ότι ο Προμηθέας, που, ένεκα της ύβρης που διέπραξε προς τον Δία, δέθηκε στον Καύκασο και υπέφερε δίκαια, θα λυτρωθεί μόνο από ουράνιο πρόσωπο, που θα είναι μάλιστα υιός Θεού και θα έχει γεννηθεί με υπερφυσικό τρόπο. Αυτός θα εξαλείψει τη δύναμη και την εξουσία των ειδωλολατρικών θεοτήτων. Και με τη θέλησή του θα κατέβει στα ομιχλώδη σκοτάδια του αποκρουστικού Άδη, για να γίνει εξιλαστήριο θύμα, προς απολύτρωση του δεμένου, για τις αμαρτίες του, ανθρώπου (28).

Τα παραπάνω κείμενα των Ελλήνων σοφών, οι χριστιανοί, από πολύ νωρίς, τα θεώρησαν ότι αναφέρονται στο πρόσωπο του Μεσσία. Όταν λοιπόν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, οι προρρήσεις και τα οράματα των προφητών, ο πόθος των δικαίων, εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Με τον ερχομό του άνοιξε και πάλι την κλεισμένη θύρα του Παραδείσου και έδωσε στον καθένα τη δυνατότητα να γίνει πολίτης του καινούργιου κόσμου, μέλος της Βασιλείας του Θεού.

Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ματθαίου, διαβάζουμε: «Αφού γεννήθηκε ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, τον καιρό του βασιλιά Ηρώδη, έφτασαν από τα ανατολικά της Ιερουσαλήμ οι μάγοι, λέγοντας:  «πού γεννήθηκε ο βασιλιάς των Ιουδαίων; Είδαμε το άστρο του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε». Στο σημείο αυτό εκπληρώνεται η προφητεία του Ησαϊα, που λέγει: «Πλήθος καμήλων θα σε σκεπάσει, όλοι από τη Σεβά θα έρθουν, χρυσάφι και λίβανο θα φέρουν και θα ευαγγελίζονται τους επαίνους του Κυρίου» (Ησαϊας 60). Ποιοι ήσαν, στ’ αλήθεια, οι Μάγοι και τι ήταν το άστρο της Βηθλεέμ;

Κατά την παράδοση, οι Μάγοι προέρχονταν από την Αραβία. Η λέξη «Μάγοι» εδήλωνε τους σοφούς και τους ιερείς των Μήδων, Περσών, Χαλδαίων και Βαβυλωνίων. Ήταν αστρονόμοι και αστρολόγοι συνάμα, αφού άλλωστε οι ανατολικοί λαοί στα χρόνια εκείνα δεν διέκριναν την αστρονομία από την αστρολογία, διάκριση την οποίαν καθιέρωσαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες από τον 6ο έως τον 2ο αι π.Χ., διαχωρίζοντας την πραγματική επιστήμη της αστρονομίας από την «μαντική τέχνη» της αστρολογίας και πρώτοι αυτοί άρχισαν να μελετούν τους αστέρες για να ανακαλύψουν σύμφωνα με ποιους νόμους κυβερνώνται (29). Η αστρολογία παρέμεινε, σε όλα τα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και μέχρι σήμερα, μια ξεχωριστή ειδωλολατρική θρησκεία και μια απόκρυφη μελλοντολογική ενασχόληση με τον ουράνιο κόσμο, που ερχόταν πάντα σε αντίθεση με την αποκάλυψη του Θεού στο λαό του. Αναζητούσε το πεπρωμένο στις κινήσεις και τα χαρακτηριστικά των αστέρων. Και είναι φοβερές, σε πολλά σημεία των βιβλίων της Π.Δ., οι προειδοποιήσεις του Θεού κατά των αστρολόγων. Το συμπέρασμα είναι πως η αστρολογία και οι οπαδοί της βρίσκονται ακόμα στο πρωτόγονο και παμπάλαιο στάδιο της μαγείας και του πανθεϊσμού, που λάτρευαν ό,τι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν στον ήλιο, στα άστρα και στη σελήνη, ως μυστήριο. Σημαντική συμβολή του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, στη συνέχεια, υπήρξε η απομυθοποίηση της φύσης των ουρανίων σωμάτων και η αντιμετώπισή τους ως αψύχων υλικών. Η ζωή μας, για τις δύο αυτές εξ αποκαλύψεως θρησκείες, εξαρτάται όχι από τα ζώδια και τους αστερισμούς, αλλά από την Πρόνοια και την αγάπη του Θεού αφ’ ενός, και από τον προσωπικό μας αγώνα αφ’ ετέρου. Γι’ αυτό και η προσκύνηση των τριών σοφών εξ Αραβίας δείχνει την άφατη φιλανθρωπία του Θεού για τη σωτηρία του εθνικού και ειδωλολατρικού κόσμου, τον οποίον κάλεσε ο θεάνθρωπος λυτρωτής σε μετάνοια δι’ εκπροσώπων του, δηλ. των Μάγων,  που μπορεί άλλωστε να είχαν προσωπικά ασπαστεί την Ιουδαϊκή πίστη (30).

Πραγματικά, είναι πιθανό οι μάγοι να ήλθαν σε επαφή με τις Ιουδαϊκές περί Μεσσίου παραδόσεις από τα χρόνια ήδη της αιχμαλωσίας των Ιουδαίων, οι οποίοι απλώθηκαν σε όλες τις χώρες της Ανατολής. Ας μην ξεχνάμε ότι ο πόθος της λύτρωσης δι’ ενός εκλεκτού απεσταλμένου του Θεού ήταν πανανθρωπίνως αποδεκτός και, όπως φαίνεται από την ευαγγελική διήγηση, τον είχαν ενστερνιστεί και οι Μάγοι, που ήσαν κατεξοχήν θεοσεβείς άνθρωποι. Άλλωστε, στο ευαγγέλιο γίνεται λόγος, κατ’ επανάληψη, για ένα και μοναδικό αστέρι, πράγμα που συμφωνεί και με τις προφητείες των Ιουδαίων για τον αναμενόμενο Εκλεκτό Μεσσιακό Βασιλέα τους (Αριθμοί 24,17).

Συμβολίζει, λοιπόν, το άστρο της γέννησης το υπερκόσμιο φως της Θεότητας του Χριστού.  Ο ίδιος ο Κύριος λέγει: «Εγω ειμι ο αστηρ ο λαμπρος ο πρωϊνος» (Αποκ.  22,16). Σχεδόν όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, δέχονται ότι ο αστέρας αυτός δεν εξηγείται με φυσικό τρόπο, αλλά πρόκειται για θαυμαστό «φωταγωγό, ξένο, παράδοξο, ασυνήθη, μεταφυσικό» φαινόμενο (31), διότι το άστρο της Βηθλεέμ, όπως παρουσιάζεται από τη Γραφή, βάδιζε και σταματούσε σύμφωνα με τη δική του επιθυμία, κατέδειξε συγκεκριμένο σημείο, τη φάτνη, φωτίζοντας μόνο εκεί και όχι όλη την οικουμένη, όπως κάνει ένας φυσιολογικός αστέρας, έλαμπε το καταμεσήμερο και όχι μόνο τη νύχτα, φαινόταν και πάλι κρυβόταν, σαν να είχε δύναμη λογικότατη, που κατέδειξε την ένωση ουρανού και γης στο όνομα του Υιού του Θεού (32)

Θαυμάσιο χαρακτηριστικό της ζωής του Ιησού, απ’ το οποίο φαίνεται εξάλλου η θεότητά του, είναι η επαλήθευση στο πρόσωπό του, του συνόλου των συγκεκριμένων για τη ζωή και τη δράση του προφητειών. Είναι βέβαιο, ότι οι προφήτες έζησαν ολόκληρες εκατονταετίες προ Χριστού. Και έχει αποδειχτεί επιστημονικά η αρχαιότητα  των βιβλίων της Π.Δ. (33). Εάν ένας και μόνο άνθρωπος, έλεγε ο Πασκάλ, είχε συντάξει βιβλίο προφητειών, και ο Ιησούς είχε έλθει σύμφωνα με τις προφητείες αυτές, θα ήταν πράγματι δύναμη μεγάλη εκ Θεού. Αλλά εδώ υπάρχει κάτι πολύ περισσότερο. Πρόκειται για σειρά ανθρώπων, που ο ένας εμφανιζόταν μετά τον άλλο κατά τη διάρκεια χιλιετηρίδων για να προφητεύσουν την έλευση  του Χριστού. Πώς, λοιπόν, θα ήταν δυνατόν οι, σε διαφορετικούς καιρούς και από διαφορετικά πρόσωπα, εξαγγελθείσες προφητείες  να συμφωνήσουν όλες κατά τυφλή σύμπτωση ως προς τα περιστατικά της ζωής ενός και μόνου προσώπου; (34). Είναι προφανές ότι το γεγονός αυτό είναι έργο θεοπνευστίας, έργο Θεού, που θέλησε να διαγράψει στους ανθρώπους το σχέδιο της σωτηρίας με τέτοια ποικιλία μέσων και χρωματισμών, ώστε η από τις προφητείες προκύπτουσα θαυμάσια συμφωνία να μην μπορεί να αποδοθεί στην τύχη, αλλά στην ενέργεια του Θεού (35).

“Πάντως, μέχρι σήμερα, κανείς δεν κατάφερε να ανακαλύψει κάποιον άνθρωπο στον πλανήτη μας, που θα μπορούσε, αντί του Χριστού, να θεωρηθεί ο Μεσσίας. Ακόμα και οι πιο σκληροί πολέμιοι του Ευαγγελίου δεν το κατάφεραν” (36).

Ο Χριστός, όμως, δεν προαναγγέλθηκε μόνο από τους προφήτες, αλλά προφήτευσε και ο ίδιος. Ο Ιησούς κατέχει στα χέρια του τα κλειδιά του χρόνου. Βλέπει εξ αποστάσεως, διακρίνει τα απόκρυφα, διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων και έχει γενικά τη διορατικότητα του προφήτη. Ο Σωτήρας προλέγει την προδοσία του Ιούδα, την άρνηση του Πέτρου, την εκ μέρους των μαθητών του εγκατάλειψη, τα παθήματα, τον θάνατο και την ανάστασή του, την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος στους αποστόλους του και τους διωγμούς, τους οποίους αυτοί θα υποστούν (37).

Χαρακτηριστική είναι, επίσης, η προφητεία του Κυρίου για το θρίαμβο της Εκκλησίας, την οποία δεν θα καταφέρουν οι αντίθεες δυνάμεις να υποτάξουν .  μια αλήθεια, που πιστοποιείται από τη διαχρονική, επί 2.000 χρόνια, συνέχειά της μέχρι σήμερα, και η προφητεία του Χριστού για την ερήμωση και καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που κατά γράμμα έγινε πραγματικότητα από τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο, ο οποίος το 70 μΧ. την κατέστρεψε εκ θεμελίων.  Οι προηγούμενες, λοιπόν, προφητείες, σε συνδυασμό με την υπέροχη και ασύγκριτη διδασκαλία του, τη μοναδική αναμαρτησία του, το άπειρο πλήθος και την ποικιλία των θαυμάτων και θεραπειών του, και το ασύλληπτο γεγονός της ανάστασής του, καταδεικνύει όχι ότι ήταν ένας ηθικός και άγιος άνθρωπος, αλλά ότι ήταν ο Θεός ο ίδιος ενσαρκωμένος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στις προηγούμενες σελίδες του μικρού αυτού πονήματος, αναφερθήκαμε συνοπτικά στις σημαντικότερες προφητείες από την Παλαιά Διαθήκη, που αφορούν στην, από καταβολής κόσμου σχεδιασθείσα από τη θεία Πρόνοια, έλευση του Θεού ως ανθρώπου στη γη, για τη σωτηρία του σύμπαντος κόσμου.

Η βαθύτερη όμως προσέγγιση των προφητειών και η εσωτερική κατανόηση του μηνύματος, που θέλουν να μεταδώσουν σε κάθε γενιά, για την τελειοποίηση και θέωση των ανθρώπων, δεν συλλαμβάνεται διανοητικά. Είναι καρπός λειτουργικής βίωσης του μυστηρίου της ενσάρκου Οικονομίας, η οποία εξελικτικά εκδιπλώνεται στα έκπληκτα μάτια του πιστού, όσο αυτός περπατά μέσα από το τριπλό μονοπάτι τών, μοναδικής αξίας, αρετών: της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ και της ΑΓΑΠΗΣ. Αυτές οι τρείς, άλλωστε, είναι οι πιο μεγάλες δυνάμεις του κόσμου και αποτελούν πανίσχυρη ασπίδα προστασίας των, υιοθετημένων με το αίμα του άμωμου αρνίου Ιησού, παιδιών του ουράνιου πατέρα.

Έχουμε την αλήθεια, όταν πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό και όταν ζούμε την πίστη μας έμπρακτα, όταν κάνουμε το θέλημα του Θεού. Άλλωστε, ο Χριστός προειδοποιεί: «Δεν θα σωθεί όποιος μου φωνάζει «Κύριε, Κύριε», αλλά όποιος κάνει το θέλημα του επουράνιου Πατέρα μου»

Έχουμε τη μετάνοια, όταν συγχωρούμε τους άλλους και όταν εμείς οι ίδιοι, ενώπιον του ιερέα, ζητούμε συγνώμη από το Θεό για τα παραπτώματά μας.

Έχουμε την αγάπη, όταν βρισκόμαστε κοντά σε κάθε πονεμένο και αναγκεμένο άνθρωπο, θεωρώντας τον ως αδελφό.

Ο Μεσσίας Χριστός ήρθε στη ματωμένη γη από αγάπη για τον άνθρωπο. Δεν ήταν υποχρεωμένος να γίνει άνθρωπος, αλλά το έκανε εκούσια, ταπεινώθηκε με τη θέλησή του και έφτασε μάλιστα μέχρι θανάτου σταυρικού, για να μας τραβήξει από τον κατήφορο και να μας ενώσει με τον εαυτόν του. Αυτήν την κορυφαία αρετή της αγάπης ας αυξήσουμε όλοι μέσα μας και ας την εξασκούμε πάντοτε. Γιατί, αν κάποιος νομίζει ότι σε όλα είναι τέλειος και στην αγάπη υστερεί, σε τίποτε δυστυχώς δεν είναι τέλειος.

Εξάλλου, ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι να γεννηθεί στην καρδιά μας ο Μεσσίας Χριστός, να γίνει η καρδιά μας τόσο πλατιά, που να χωρά τον κόσμο όλο με τα βάσανά του, τις λύπες του, αλλά και τις χαρές του. Και θα πρέπει οι χριστιανοί να έχουμε κάθε μέρα Χριστούγεννα, για να επικρατήσει η ειρήνη του Θεού σ’ όλη τη γη, που τόσο πολύ την έχει ανάγκη η ταραγμένη από πολέμους, εσωτερικούς και εξωτερικούς, εποχή μας.   

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. «Υπόθεση Ιησούς», Vittorio Messori, Πορεία Πνευματική, Αθ. 1980, σελ. 15

2. Απολογητικαί Μελέται Ε’, Παν. Τρεμπέλα, εκδ. «Ο Σωτήρ», Αθ. Απρίλιος 1994, σελ. 7

3. “Υπόθεση Ιησούς”, σελ. 15

4. “Παγκόσμιος Ιστορία Πολιτισμού”, Durant

5. “Υπόθεση Ιησούς”, σελ. 17

6. «Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης», Λεωνίδου Φιλιππίδου, Αθ. 1958, σελ. 843,844

7. “Υπόθεση Ιησούς”, σελ.59

8. Απολογητικαί Μελέται Ε’, σελ. 410

9. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», Σπύρου Φίλου, εκδ. Πέργαμος, Αθ. 1990, σελ. 38-44

10. «Περιπατούντες εν αληθεία», Μιχ. Γ. Χούλη, Σύρος 1997, σελ. 62

11. «Υπόθεση Ιησούς», σελ. 95

12. «Περιπατούντες εν αληθεία», σελ. 33 & 61

13. «Ο Χριστός και ο καινούριος κόσμος του Θεού», Νικ. Νευράκη, Αθ. 1989, σελ. 51

14. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ. 35,36

15. «Υπόθεση Ιησούς», σελ.79,80

16. “Υπόμνημα εις το βιβλίο του Μιχαίου”, Νικ. Παπαδοπούλου, σελίδα 103

17. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ 45,46

18. “Υπόμνημα εις το βιβλίο του Μιχαίου”, σελ. 147, κεφ. 5,1

19. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ. 58

20. «Υπόθεση Ιησούς», σελ. 62,63

21. «Αρχαιολογία και Αγία Γραφή», Νικ. Π. Βασιλειάδη, εκδ. «Ο Σωτήρ», αΘ. 1996, σελ. 289,290

22. «Υπόθεση Ιησούς», σελ. 102

23. «Υπόθεση Ιησούς», σελ. 292

24. “Απολογητικαί Μελέται Ε’”, σελ. 420

25. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ. 180,201

26. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ. 90

27. «Περιπατούντες εν αληθεία», σελ. 66

28. “Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια”, λήμμα “Χριστός Ιησούς”

29. “Το άστρο της Βηθλεέμ και η Επιστήμη”, Δημ. Κωτσάκη, εκδ. Ζωή, Αθ. 1984, σελ. 21

30. “Η Ψευδώνυμος Γνώσις”, Μιχαήλ Γ. Χούλη, εκδ. Στερέωμα, κεφ. “Αστρολογία, Θεσσαλονίκη 1998

31. Περιοδικό “Εκκλησία”, έτος 1960, σελ. 479

32. “Ομιλία ΣΤ’ εις το κατά Ματθαίον”, Ιωάννου Χρυσοστόμου

33. “Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια”, λήμμα “Χριστός Ιησούς”, σελ. 282

34. “Απολογητικαί Μελέται Ε’”, σελ. 429

35. “Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια”, λήμμα “Χριστός Ιησούς”, σελ. 282

36. «Το μόνιμο θαύμα, Οι προφητείες της Βίβλου», σελ. 26

“Απολογητικαί Μελέται Ε’”, σελ. 430


Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Η απειλή του ''χριστιανικού'' Σιωνισμού των Νέων Ναϊτών που επανιδρύθηκαν στη Ρόδο!


Την υπόθεση του μακελάρη της Νορβηγίας Μπρέιβικ πριν μερικά χρόνια, θα τη θυμούνται αρκετοί μιας που αναπαράγεται συνεχώς στα Μ.Μ.Ε. από τότε μέχρι σήμερα. Αυτό όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό, πέρα από τις πόζες του με τη Μασονική στολή του, είναι το Τάγμα που ανήκει και που κοσμεί και το ''Μανιφέστο'' του στην πάνω φωτογραφία! Πρόκειται για το Τάγμα των Νέων Ναϊτών που επανιδρύθηκε στη Ρόδο μάλιστα. Μια απειλή που δεν έχει και καμιά σχέση με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, αλλά και την ίδια τη φύση του χριστιανισμού όταν αυτό το Τάγμα είναι βαθύτατα Σιωνιστικό! Και όλοι γνωρίζουμε την εβραϊκή έχθρα του Σιωνισμού απέναντι στον χριστιανισμό λόγω Χριστού! Στην ουσία, έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ ύπουλο Τάγμα, γιατί έχει χριστιανικά και εναντίον του Ισλάμ χαρακτηριστικά, αρκετά για να παρασύρουν εθνικά ή χριστιανικά σκεπτόμενους ανθρώπους στις διάφορες ακροδεξιές ή εθνικιστικές ή ακόμα και εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις και πολιτικά κόμματα που διακατέχονται από αυτό το είδος ''χριστιανισμού'', με σκοπό να καταπολεμηθεί το Ισλάμ ώστε να ευνοηθεί το Ισραήλ με τον Σιωνισμό του! Μεγάλη προσοχή λοιπόν σε τέτοιου είδους αιρέσεις και δεν αποκαλείται τυχαία Ορθόδοξο θρησκευτικά αυτό το ιστολόγιο μετά τα όσα θα διαβάσετε και στο παρακάτω δημοσίευμα (οι φωτογραφίες του δεν υπάρχουν πλέον).

Σχετική εικόνα

ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ > Η Επανίδρυση των Ναϊτών στην Ελλάδα!
* Συγκλονιστικό ντοκουμέντο! 
* Φωτογραφίες και ονόματα!... 
* Το ανατριχιαστικό παρασκήνιο που μας κρύβουν... 

Δ-ρ Ησαΐας Κωνσταντινίδης

Το διπλό έγκλημα της 22ας Ιουλίου 2011 στη Νορβηγία (στο Όσλο και το νησάκι Ουτόγια) έφερε στο φως της δημοσιότητας μια παλιά και «ξεχασμένη» ιστορία: τον θρύλο των Ναϊτών Ιπποτών, που είχαν δράσει τον μεσαίωνα και εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς από το προσκήνιο πριν από μερικούς αιώνες. Πράγματι, ο αδίστακτος δράστης των επιθέσεων, που προκάλεσαν συνολικά τον θάνατο 77 ανθρώπων (στην πλειοψηφία τους νέων στην ηλικία...), ονόματι Άντερς Μπρέιβικ, ανήκε στο τεκτονικό τάγμα των Ιπποτών του Ναού, τασσόμενος σε μια «νέα σταυροφορία» του 21ου αιώνα, που θα υπερασπιζόταν το κράτος του Ισραήλ και θα ανέκοπτε το ισλαμικό μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη! Η μακάβρια εμφάνιση του Νορβηγού νεο-Ναΐτη συνιστά την καλύτερη απόδειξη ότι τα περί επανασύστασης του τάγματος των Ναϊτών κάθε άλλο παρά μύθευμα ήταν... 

Το εκπληκτικό στην όλη υπόθεση όμως ποιο είναι; Ότι οι Ναΐτες Ιππότες έχουν πράγματι επανιδρυθεί και μάλιστα η επίσημη τελετή της επανασύστασής τους έγινε, με παγκόσμια συμμετοχή μασόνων, το φθινόπωρο του 1989 στην... Ελλάδα!!! Συγκεκριμένα η όλη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο κάστρο της Ρόδου, που είχε άλλωστε συνδεθεί με την ιστορία των Ναϊτών ήδη από την περίοδο του μεσαίωνα. Μάλιστα Ναΐτες Ιππότες (οι περίφημοι Ιωαννίτες αντιϊσλαμιστές σταυροφόροι) ήταν εκείνοι που κατασκεύασαν το κάστρο της Ρόδου, στις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ., ως... «προπύργιο του αγώνα κατά των μαχητών του Αλλάχ Ασασίνων ή Απελατών»!... Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς συνέβη το 1989 στη Ρόδο, συνδέοντας μάλιστα το όλο θέμα με τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις της εποχής, αλλά και με τις τότε πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. 
Προτού όμως φτάσουμε στα πλέον σύγχρονα γεγονότα, καλό είναι – για την καλύτερη κατανόηση του θέματος – να κάνουμε μια απαραίτητη ιστορική αναδρομή, εστιάζοντας την προσοχή μας στη σχέση της Ρόδου (και του μεσαιωνικού κάστρου της) με τους αινιγματικούς Ναΐτες Ιππότες της εποχής των σταυροφοριών. Όλα ξεκινούν στις... 11.11.1100 (έντεκα Νοεμβρίου του 1100! – πολλά «εντεκάρια» στη σειρά, σύμπτωση;), όταν έληξε επίσημα η πρώτη σταυροφορία, με την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Δυτικούς χριστιανούς σταυροφόρους. Τότε οι σταυροφόροι έθεσαν υπό την προστασία τους το νοσοκομείο του (καθολικού) αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα, που είχαν ιδρύσει στην Ιερουσαλήμ ήδη από το 1070 οι «θρυλικοί» Βενεδεκτίνοι μοναχοί. Το τάγμα που ανέλαβε τη διοίκηση και τη φροντίδα του θεραπευτηρίου αυτού αποτελούνταν επίσης από μοναχούς, που έλαβαν την ονομασία «Τάγμα των Περιθαλπόντων μοναχών», υπό την ηγεσία του Υγ ντε Πεγιέ. Επειδή το μέρος αυτό βρισκόταν δίπλα σχεδόν στο σημείο όπου θρυλείται ότι υπήρχε παλαιότερα ο Ναός του Σολομώντα, οι ιππότες-καλόγεροι αυτοί ονομάστηκαν «Ναΐτες» και ο επικεφαλής τους «μέγας μάγιστρος»... 

Συγκλονιστικές είναι οι αφηγήσεις και οι ιστορίες που έχουν διασωθεί από εκείνη την περίοδο ειδικά σε ό,τι αφορά τη σχέση των Ναϊτών με τους φανατικούς ισλαμιστές της εποχής, τους Ασασίνους, που δρούσαν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών και είχαν σαν ηγέτη τους τον μυστηριώδη Γέρο του Βουνού. Μια σχέση που κρατάει ακόμα και σήμερα και μάλιστα θα μπορούσε κανείς να πει ότι αποτελεί τη βάση της σύγχρονης γεωπολιτικής σύγκρουσης της χριστιανικής Δύσης με την μουσουλμανική Ανατολή! Για τις άγνωστες πτυχές αυτού του «αόρατου» πολέμου ανάμεσα σε χριστιανισμό και ισλάμ, που διαρκεί εδώ και αιώνες, θα αναφερθούμε στο επόμενο σχετικό με το θέμα κείμενό μας. 
Επανερχόμαστε τώρα στον συσχετισμό των Ναϊτών με τη Ρόδο. Οι καλύτεροι λοιπόν χριστιανοί ιππότες-μοναχοί του τότε ιδρυθέντος «εβραιοχριστιανικού» βασιλείου της Ιερουσαλήμ και των Αγίων Τόπων μυήθηκαν σε ένα άλλο, ανώτερο, τάγμα, που ονομάστηκε «Ιωαννίτες», παίρνοντας το όνομα αυτό ακριβώς από το περίφημο νοσοκομείο του Ιωάννη του Ελεήμονα. Ναΐτες και Ιωαννίτες πολέμησαν σκληρά κατά των μωαμεθανών, ώσπου στις 12 Ιουλίου του 1244 (αποφράδα ημέρα για τους λεγόμενους «χριστιανούς σιωνιστές») η Ιερουσαλήμ έπεσε στα χέρια των πιστών του προφήτη Μωάμεθ. 
Τελικά, μετά από αρκετές περιπλανήσεις, οι Ιωαννίτες κατέληξαν στη Ρόδο, την οποία και κατέλαβαν το 1310, με την έγκριση μάλιστα του ίδιου του Πάπα, και οργανώθηκαν σε επτά «γλώσσες» (δηλ. τμήματα), με τελικό σκοπό την αναδιοργάνωσή τους και την ανακατάληψη της ιερής πόλης, της Ιερουσαλήμ, και την εγκαθίδρυση στον πλανήτη της βασιλείας του «νέου Ισραήλ»! Σύμβολό τους ήταν ο μυστικιστικός «σταυρός της Αμάλφης», που επίσης έγινε γνωστός αργότερα ως «σταυρός της Μάλτας»: ένας παράξενος λευκός σταυρός, σαν άστρο, μέσα σε κόκκινο φόντο... 
Το 1312 οι Ναΐτες Ιππότες ενσωματώθηκαν επίσημα στους Ιωαννίτες, λόγω του ότι ο Πάπας τους χαρακτήρισε ως «βλάσφημη αίρεση». Τότε έλαβε χώρα στη Ρόδο μια «πανηγυρική» τελετή, υπό την καθοδήγηση του τελευταίου αρχηγού των Ναϊτών, Ζακ ντε Μολέ, και δόθηκε ο όρκος των ιπποτών του τάγματος ότι μια μέρα θα αναγεννλησουν το τάγμα ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΥΤΟ ΜΕΡΟΣ και θα ξεκινήσουν παγκόσμια μυστική εκστρατεία για την... ανοικοδόμηση του ναού της Σιών!!! Να παρατηρήσουμε εδώ ότι η παπική απόφαση που εξανάγκαζε τους Ναΐτες σε αυτοδιάλυση (που όμως ήταν μόνο επιφανειακή, αφού η δράση τους συνεχίστηκε υπόγεια...) οφειλόταν σε δύο βασικά λόγους: στην κατηγορία που εξαπολύθηκε εναντίον τους ότι στην πραγματικότητα λάτρευαν μία άλλη, σκοτεινή, θεότητα, τον Μπαθομέτ (ένα υβρίδιο, με κεφάλι τράγου, στήθος γυναίκας, καλυμένο κορμί κτλ.), αλλά και στη φήμη που τους ήθελε να έχουν εντρυφήσει στην ισλαμική μαγεία και τον αποκρυφισμό! Εξάλλου και ο ίδιος ο (συνδεόμενος με τους Ναΐτες) τεκτονισμός έχει κατηγορηθεί ότι λατρεύει – στα υψηλά κλιμάκιά του – τον Μπαθομέτ, ως τον μόνο και αληθινό Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, ενώ στα τελετουργικά του έχει «αντιγράψει» τα βασικότερα σημεία των απόκρυφων ισλαμικών τελετών... 
Πέρασαν οι αιώνες, αλλά το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών εξακολουθούσε να υπάρχει καλά κρυμμένο, ως μια ξέχωρη μασονική παράδοση. Φτάσαμε έτσι στο έτος 1989, όταν και οι Ναΐτες επανιδρύθηκαν επίσημα, σε μια «μεγαλοπρεπή» τελετή που έλαβε χώρα στο κάστρο της Ρόδου!

Η αναβίωση των Ναϊτών πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, που είχε προκύψει από τη διάσπαση της ελληνικής μασονίας το 1986 [για τη διάσπαση αυτή, τις τεράστιες πολιτικές και στρατιωτικές της διαστάσεις, αλλά και για τη σχέση ελλαδικού τεκτονισμού και διεθνών Ναϊτών θα αναφερθούμε επίσης σε σχετικό μας κείμενο προσεχώς]. Η όλη «υπέρλαμπρη» εκδήλωση ονομάστηκε «Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος των Ιπποτών του Ναού» και έγινε το τριήμερο από 20 έως 22 Οκτωβρίου 1989 στη Ρόδο, μέσα στην «καρδιά» της προεκλογικής περιόδου στην Ελλάδα! 
Επίλεκτα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και «σεβάσμιες» ξένες μορφές, παρέστησαν στην τελετή, αναβιώνοντας την υπόσχεση των «προπατόρων» τους Ναϊτών του 14ου αιώνα. Με τον τρόπο αυτό, από το φθινόπωρο του 1989, το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών υφίσταται πια ΕΠΙΣΗΜΑ και κάθε άλλο παρά αποκύημα φαντασίας αποτελεί η αναφορά μας σ’ αυτούς! Τι ακριβώς όμως συνέβη στη διάρκεια του «μαγικού» τριημέρου της Ρόδου; Ποιες οι προεκτάσεις της αναγέννησης των Ναϊτών στην πλέον σύγχρονη ιστορία; Και ποιος ο θεμελιώδης στόχος που τέθηκε στο διεθνές αυτό τεκτονικό συνέδριο της Ρόδου; «Καυτά» ερωτήματα, στα οποία θα επιχειρήσουμε να δώσουμε απαντήσεις, βασιζόμενοι σε «ειδικές αναφορές» ανθρώπων που είδαν από μέσα τα τεκταινόμενα τότε στο κάστρο της Ρόδου...

Το τριήμερο 20 με 22 Οκτωβρίου 1989... 
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΕΛΕΤΗ ΑΝΑΒΙΩΣΗΣ 
του τάγματος των Ναϊτών ιπποτών στη Ρόδο!

* Ένα ακόμα φοβερό και τρομερό ντοκουμέντο! 
* Ξέρουμε τι έγινε τότε ΑΠΟ ΜΕΣΑ!... 
* Πρωταγωνιστές μιλάνε με τη δική μας φωνή... 

Το τριήμερο από τις 20 έως και τις 22 Οκτωβρίου του 1989 η Ελλάδα και ειδικότερα το νησί της Ρόδου είχαν την παγκόσμια «τιμητική» τους: μετά από αιώνες ολόκληρους στην αφάνεια και την παρανομία έγινε στο περίφημο κάστρο της Ρόδου η επανασύσταση του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών! Η επιλογή του χώρου, στον οποίο διεξήχθη η πρώτη σύγχρονη οικουμενική σύνοδος του εν λόγω μασονικού παραρτήματος, κάθε άλλο παρά τυχαία υπήρξε. Είναι γνωστό ότι η Ρόδος αποτέλεσε το «καταφύγιο» των Ναϊτών μετά την εκδίωξή τους απ’ τους Αγίους Τόπους, ενώ το γραφικό κάστρο της πρωτεύουσας των Δωδεκανήσων έχει χτιστεί από τους σταυροφόρους αυτούς της Δύσης, που στα άδυτά τους κρύβουν πάρα πολλά μυστικά για την πορεία του κόσμου... 
Εκείνο λοιπόν το φθινόπωρο του 1989 – κι ενώ στη χώρα μας κορυφωνόταν ο προεκλογικός αγώνας της αναμέτρησης της 5ης Νοεμβρίου – στη Ρόδο συνέρευσαν μεγαλόσχημοι τέκτονες απ’ όλο τον κόσμο, για να επανιδρύσουν το τάγμα των Ναϊτών στο μέρος όπου οι πνευματικοί τους πρόγονοι είχαν δώσει τον όρκο πως μια μέρα των ημερών, όσο μακρινή και να ’ναι αυτή, «θα ξαναγύριζαν»... Τότε, στη διάρκεια των «μυσταγωγικών» τελετών, συνέβησαν κυριολεκτικά «τέρατα και σημεία», που προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον (όπως ήταν λογικό) της Εκκλησίας της Ελλάδος, της ΕΥΠ, καθώς και των τοπικών αρχών. Άλλωστε η όλη διαδικασία των μασονικών τελετών που έλαβαν τότε χώρα θεωρήθηκε αρκετά «διάτρητη» και έτσι ελληνικά αυτιά και μάτια άκουσαν και είδαν τα πάντα στη διάρκεια του θρυλικού τριημέρου της Ρόδου! 
Την όλη εποπτεία του διεθνούς αυτού τεκτονικού συνεδρίου την είχε ο Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, γνωστός δικηγόρος και διανοούμενος, Ευστάθιος Λιακόπουλος. Ο κ. Λιακόπουλος, ανήσυχο πνεύμα που κατόπιν προσχώρησε στον βουδισμό και μάλιστα έγινε και... Λάμα (δηλ. Διδάσκαλος), θεωρείται από πολλούς ως ο «εγκέφαλος» της διάσπασης της ελληνικής μασονίας που πραγματοποιήθηκε το 1986, όταν πολλοί τέκτονες αποχώρησαν από τη Μεγάλη Στοά (τη γνωστή, που εδρεύει στην οδό Αχαρνών) και δημιούργησαν την καινούρια. Ενώ η «ορθόδοξη» Μεγάλη Στοά είχε μάλλον φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό, η Εθνική Μεγάλη Στοά «κατηγορήθηκε» ως προσκείμενη στον αγγλοσαξονισμό. Πρέπει εδώ να σημειωθούν οπωσδήποτε, χάριν της δικαιοσύνης και της δεοντολογίας, η ευρυμάθεια του κ. Λιακόπουλου και ο σεβασμός που επιδεικνύουν προς το πρόσωπό του υψηλά ιστάμενοι παράγοντες της Ελλάδας και του εξωτερικού. 
Ο Λιακόπουλος καλωσόρισε στο συνέδριο που αναβίωνε τις περίφημες στη μασονία «ιπποτικές τάξεις» όλες τις «ευρωπαϊκές τεκτονικές ιπποτικές δυνάμεις» (βασικά εκείνους που προέρχονταν από τη Μεγάλη Βρετανία), όπως και τους εκπροσώπους των Ναϊτών του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Συνολικά 250 ξένοι καλεσμένοι έφτασαν τότε στη Ρόδο. Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν 12 αρχηγοί τεκτονικών δυνάμεων, ενώ παρέστησαν αυτοπροσώπως δεκάδες ακόμη ξένοι υψηλόβαθμοι τέκτονες. Ιδιαίτερες τιμές αποδόθηκαν στον σερ Ρον Στιλ, Μέγα Μάγιστρο της Αγγλίας και Ύπατο Μέγα Ταξιάρχη του Ύπατου Συμβουλίου (33ος βαθμός) της Αγγλίας. Ο Ρον Στιλ, θεωρούμενος από τους τέκτονες ως «πρύτανης» του διεθνούς τεκτονισμού, έλαβε την πλέον επίσημη αναγνώριση από τους «αδελφούς» τέκτονες της μεγάλης του προσφοράς στην αδελφότητα και της σημαντικής φιλανθρωπικής του δραστηριότητας. Τιμήθηκαν ακόμη ο Μάκεν Ντάιρ από τη Σκωτία και ο Γκάρι Κόλο από τη Γερμανία. 

Να αναφέρουμε εδώ ότι το «καλωσόρισμα» κάθε ενός από τους Μεγάλους Μαγίστρους γινόταν με τρόπο εντυπωσιακό: Έλληνες Ιππότες προηγούνταν τιμητικά των ξένων εκλεκτών επισκεπτών, αποδίδοντας έτσι την πρέπουσα ευγένεια και την τιμή, σύμφωνα με το μασονικό «τυπικό». Η σύνοδος που «ανέστησε» και επίσημα τους Ναΐτες Ιππότες (αφού η ύπαρξή τους διατηρήθηκε κρυφή και αθόρυβη επί αιώνες) ξεκίνησε, όταν ο υπεύθυνος υποδοχής των επισήμων, Δημήτριος Λιακόπουλος (στην τελετή: Κραταιός Διοικητής) παρέλαβε το ξίφος του από τον Τελετάρχη Παντελή Μαστρομανώλη. Τότε «έκρουσε ο κώδων» έναρξης του συνεδρίου. Ήταν το βράδυ της Παρασκευής 20 Οκτωβρίου 1989... 
Κεντρική ήταν η θέση που κατείχε η οργανωτική επιτροπή του διεθνούς τεκτονικού συνεδρίου, στην οποία όλοι οι ξένοι παρευρισκόμενοι απέδωσαν τα εύσημα για την άψογη διεξαγωγή της συνόδου, που πραγματικά διοργανώθηκε σε χρόνο-ρεκόρ! Την επιτροπή αυτή αποτελούσαν 19 μέλη – με πρόεδρό της τον Λεωνίδα Λογοθέτη – και υπήρχε επίσης τοπική επιτροπή (δηλ. από την περιοχή της Ρόδου), αλλά και τιμητική επιτροπή, όπου μετείχαν αυτοδίκαια όλοι οι Μεγάλοι Μάγιστροι (νυν και πρώην) που παρέστησαν στη συνάθροιση. Τιμητικά επίσης πρόεδρος της συνόδου ορίστηκε ο Ευμένης Καλούδης, Εντιμώτατος και Σεβασμιότατος Μέγας Μάγιστρος του Μεγάλου Σκηνώματος της Ελλάδος. Πρέπει εδώ να πούμε οπωσδήποτε ότι αυτό ακριβώς το Μεγάλο Σκήνωμα αποτέλεσε τον «νομότυπο» τεκτονικό θεσμό, μέσω του οποίου έγινε η αναβίωση του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών. 

Ποιος ήταν ο σκοπός του συνεδρίου, σύμφωνα με τους ίδιους τους μασόνους της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος; Τον διαβάζουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο στο τόσο δυσεύρετο «πρόγραμμα εργασιών» της συνόδου, όπου αναγράφονται τα εξής: «Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος των Ιπποτών του Ναού έχει σκοπό να φέρει σε επαφή τους ταπεινούς στρατιώτες του Χριστού όλου του κόσμου σε έναν τόπο που έχει δεθεί με τον Ιπποτισμό, ώστε να ισχυροποιηθούν οι μεταξύ τους αδελφικοί δεσμοί και να συζητηθούν τα σημερινά και μελλοντικά προβλήματα του Χριστιανικού Τεκτονισμού, εμπνεόμενοι από το περιβάλλον, στο οποίο μεγάλοι αγώνες έχουν δοθεί για την πίστη του Σωτήρος. Ελπίζεται ότι η Σύνοδος αυτή θα καθιερωθεί ως θεσμός, επαναλαμβανόμενη περιοδικά σε ιστορικά σημαντικούς χώρους»... 
Στο κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου (το γνωστό και ως Καστέλο) όλοι – με βαρύνουσα τη γνώμη των Μεγάλων Μαγίστρων Αγγλίας, Σκωτίας, Γερμανίας, Νορβηγίας, Ελβετίας, Βελγίου, Σουηδίας, Φινλανδίας, Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας – συμφώνησαν ότι ήταν επιβεβλημένη η ανάδειξη στην Ελλάδα του συστήματος των ανώτερων βαθμών του Τάγματος της Υόρκης (δηλ. του αγγλοσαξονικού τεκτονισμού), που πραγματοποιήθηκε μέσω της ίδρυσης της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. Ειπώθηκε μάλιστα ότι αποτελεί ανάγκη το «άνοιγμα» του τεκτονισμού στην ελληνική κοινωνία, αντίθετα από την τακτική της «κλασικής» Στοάς των Αχαρνών (τότε υπό την ηγεσία του Χρήστου Μανέα) να «κλείνεται στον εαυτό της». 

Οι ξένοι καλεσμένοι ήταν επίσης κατηγορηματικοί: πρέπει οπωσδήποτε να επιτευχθεί... «επανασύσφιξη» των σχέσεων τεκτονισμού-Εκκλησίας, όχι βέβαια υπό την – πρακτικά ανέφικτη – «αναγνώριση» του πρώτου από τη δεύτερη, αλλά με την «επίδειξη ανοχής» της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας στη δραστηριότητα των μασόνων! Κι αυτό θα έπρεπε, κατά την άποψη των ξένων τεκτόνων, να γίνει κατά το πρότυπο της «ομαλοποίησης» των σχέσεων μασονίας-Βατικανού, που είχε ήδη γίνει τη δεκαετία του 1960: τότε ο Πάπας έριξε τους τόνους έναντι της μασονίας, αλλά δεν δικαιώθηκε, αφού αργότερα ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο της στοάς Propaganda Due (P-2), που συγκλόνισε την ιταλική κοινή γνώμη... 
Άλλο κεντρικό σημείο της εκδήλωσης ήταν η θέση του «χριστιανικού τεκτονισμού» – που υποτίθεται ότι αναβίωναν οι Ναΐτες – απέναντι στις κοσμοϊστορικές εξελίξεις της εποχής εκείνης (τέλη δεκαετίας 1980-αρχές δεκαετίας 1990). Οι συγκεντρωμένοι στη Ρόδο τέκτονες μίλησαν για τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» του 2000, με βασικούς τους άξονες δύο ζητήματα: τον «εκδημοκρατισμό» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης (και την προσχώρησή τους στο ΝΑΤΟ, που τελικά επιτεύχθηκε!) και τα γεγονότα στη Μεσοποταμία και την ευρύτερη περιοχή του Περσικού κόλπου! Πράγματι, τον επόμενο χρόνο ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλλε στο Κουβέιτ και οι επανιδρυμένοι Ναΐτες έκαναν λόγο για... «νέα σταυροφορία» κατά του αναδυόμενου Ισλάμ της Ανατολής!!! 

Ακολούθησε η ομιλία του Ευστάθιου Λιακόπουλου, με θέμα «Οι Κένταυροι, ο Άγιος Γεώργιος και οι Ιππότες», όπου ο Μέγας Διδάσκαλος της Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος έθεσε σε γενικές γραμμές τις βάσεις της διαχρονικής φιλοσοφίας των Ναϊτών Ιπποτών. Ανέλυσε με βαρυσήμαντα στοιχεία τη «συνέχεια» (κατά τον ίδιο) που έχει ο ιπποτισμός διαμέσου των αιώνων: από τη μυθολογική ελληνική παράδοση και τον χριστιανισμό μέχρι τον ευρωπαϊκό μεσαιωνικό ιπποτισμό και την προσπάθεια αναγέννησής του σε σύγχρονο πλαίσιο. 
Αποκορύφωση της τελετής αποτέλεσε η στιγμή κατά την οποία επιδόθηκε το «χρίσμα» στο αξίωμα του Ιππότη Ναΐτη. Πρόκειται για τη μύηση εκείνη που οδηγεί στην άφατη «Πέμπτη Σπονδή», την οποία πραγματοποίησε ο Δημήτριος Λιακόπουλος. Τότε έλαβε χώρα ένα συγκλονιστικό περιστατικό, που – σύμφωνα με τους παριστάμενους – συμβόλιζε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την πραγματική «νεκρανάσταση» των Ναϊτών! Αν και η μύηση έγινε στην ελληνική γλώσσα, ο γηραιός Βρετανός Ρον Στιλ σηκώθηκε μπροστά στα εμβρόντητα μάτια των συμμετασχόντων και γονάτισε μπροστά στον «ιεροφάντη» Δημήτριο Λιακόπουλο... Έβγαλε το σπαθί του και το εναπόθεσε στα γόνατα του καθισμένου Δημ. Λιακόπουλου, ο οποίος αμέσως του το αντιπρόσφερε σε ένδειξη «ευλάβειας». Ο Στιλ το αρνήθηκε και τότε ο τελετουργός Δημ. Λιακόπουλος έβγαλε το δικό του ξίφος και το έζωσε στη μέση του Εγγλέζου! Αναβίωσε έτσι το παμπάλαιο έθιμο των Ναϊτών, όταν δύο Μεγάλοι Μάγιστροι συναντώνται ξιφοφόροι να ανταλάσσουν τα ξίφη τους σε ένδειξη «εμπιστοσύνης» και «σεβασμού»...

Φως στα δραματικά γεγονότα του 1989-1990

ΠΩΣ Η CIA ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑΪΤΕΣ

για να αλλάξει τον χάρτη των Βαλκανίων!

* Μαρτυρίες που δεν επιδέχονται διάψευσης! 
* Η αλήθεια για τη διάσπαση της ελληνικής μασονίας 
* Ήταν ο Κοσκωτάς... υψηλόβαθμος μασόνος; 

Το 1989, έτος επανίδρυσης στη Ρόδο του μεσαιωνικού τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, υπήρξε μια χρονιά συγκλονιστική για την Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης. Στη χώρα μας υπήρχε γενικότερη πολιτική αστάθεια, λόγω της πτώσης του ΠΑΣΟΚ από την εξουσία και της έλλειψης αυτοδύναμης κυβέρνησης, με συνέπειας 3 συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις μεταξύ Ιουνίου 1989 και Απριλίου 1990. Στην Ανατολική Ευρώπη τα κομμουνιστικά καθεστώτα κατέρρεαν ένα-ένα με πάταγο και οι χώρες-δορυφόροι της ΕΣΣΔ «εκδημοκρατίζονταν», αλλάζοντας το οικονομικό τους μοντέλο, αλλά και την κατεύθυνση της εξωτερικής τους πολιτικής. Τα γεγονότα είχαν τότε μια τόσο μεγάλη δυναμική, που ήταν λογικό να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της υπερατλαντικής υπερδύναμης των ΗΠΑ και των μυστικών της υπηρεσιών... 
Είναι πασίγνωστη η σχέση του τεκτονισμού με τα πολιτικά παρασκήνια των χωρών όπου δραστηριοποιούνται οι μασόνοι, έστω κι αν επίσημα οι ίδιοι δηλώνουν ότι αποφεύγουν την ενασχόληση με την πολιτική μες στις στοές. Σε πολλές περιπτώσεις είχαμε ανάλογα σκάνδαλα ανάμειξης του μυστικισμού στην ενεργό πολιτική, που μάλιστα έλαβαν και ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις (πιθανές σχέσεις με τρομοκρατία, μαφία κτλ.), όπως π.χ. στην περίπτωση της ιταλικής στοάς P-2 στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ίσως όλα αυτά βέβαια να είναι άδικες κατηγορίες κατά του ελευθεροτεκτονισμού. Όμως οι ίδιοι οι μασόνοι τελικά τις συντηρούν, με το να μην «ανοίγονται» στην κοινωνία και να παραμένουν θεόκλειστοι και απρόσιτοι μέσα σε «στοές», «σήραγγες» και «υπόγεια»... 
Όταν το 1989 συνέβαιναν οι δραματικές εξελίξεις στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, οι Αμερικανοί ήταν φυσικό να θελήσουν να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους την κατάσταση που διαμορφωνόταν, κερδίζοντας έτσι τον Ψυχρό πόλεμο με την ΕΣΣΔ. Για τον σκοπό αυτό η CIA έκρινε ότι έπρεπε στην Ελλάδα (μοναδική τότε χώρα-μέλος της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή) να έρθει στην εξουσία μια καθαρά φιλοδυτική κυβέρνηση, που να βοηθούσε στον γρήγορο «εκδημοκρατισμό» των όμορων πρώην κομμουνιστικών βαλκανικών χωρών. Μέχρι τον Ιούνιο του 1989 τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ευνοϊκά για τις ΗΠΑ, αφού στην Ελλάδα κυβερνούσε το αντιδυτικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που υπονόμευε συνεχώς τις σχέσεις της χώρας μας με τις ΗΠΑ και τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Γι’ αυτόν τον λόγο το ΠΑΣΟΚ αποτελούσε τότε το «αγαπημένο παιδί» της Μόσχας, αφού το αντιδυτικό κήρυγμα του Ανδρέα έφερε στην Ελλάδα τον αντιαμερικανισμό (που έως τότε ήταν σχεδόν ανύπαρκτος). Μπορεί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ να μην έδιωξε τελικά τις αμερικανικές βάσεις και να μην έβγαλε την Ελλάδα από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ (πράγματα τελείως ανέφικτα τον καιρό εκείνο), αλλά εξυπηρετούσε τους Σοβιετικούς, διασπώντας το κοινό αντικομμουνιστικό μέτωπο στην τόσο νευραλγικής σημασίας περιοχή μας... 
«Επένδυσαν» λοιπόν οι Αμερικανοί στην αλλαγή της εξουσίας στην Ελλάδα την περίοδο 1989-1990 και «πριμοδότησαν» γι’ αυτόν τον λόγο τη Νέα Δημοκρατία, που είχε μάλιστα τότε ως αρχηγό της τον σαφώς φιλοδυτικό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (χωρίς να σημαίνει αυτό ότι ήταν και... πράκτορας των ΗΠΑ!). Για τον λόγο αυτό η CIA έσπευσε να ενεργοποιήσει τον αόρατο κόσμο των μυστικιστικών παρασκηνίων! Το «έδαφος» ήταν άκρως ευνοϊκό για τα σχέδιά της, εφόσον ο ελληνικός τεκτονισμός είχε υποστεί ήδη από το 1986 μία επίπονη διάσπαση, που είχε μάλιστα ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις: από τη μια οι ευρωκεντρικοί της «ορθόδοξης» Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (γαλλόφιλοι υπό τον Χρήστο Μανέα) και από την άλλη οι ατλαντιστές της αποσχισθείσας Εθνικής Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος (αγγλόφιλοι υπό τον Ευστάθιο Λιακόπουλο). 
Πολλοί θεωρούν ότι η διάσπαση των Ελλήνων μασόνων είχε να κάνει με φοβερά και τρομερά παιχνίδια στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων και μάλιστα με το τόσο προσοδοφόρο... εμπόριο όπλων! Αυτό ειπώθηκε, επειδή ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς, Χρήστος Μανέας, ήταν νομικός σύμβουλος της γαλλικής εταιρείας «Ντασσώ», που κατασκεύαζε τα περίφημα «Μιράζ». Η «Ντασσώ» όμως βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την αμερικανική «Νταϊνάμικς» (κατασκευάστρια των F-16) κι έτσι η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε τον «πονοκέφαλο» σχετικά με το ποια αεροπλάνα να αγοράσει. Ξέσπασε λοιπόν το σκάνδαλο της «αγοράς του αιώνα», που τελικά το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα έσπευσε αργότερα να «κουκουλώσει»... Πάντως, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου βρήκε στο τέλος μια ικανοποιητική και για τις δύο πλευρές λύση, ενώ η κίνηση της ομάδας Λιακόπουλου να αποχωρήσουν από τη Μεγάλη Στοά και να ιδρύσουν την Εθνική Μεγάλη Στοά θεωρήθηκε ότι είχε σαν υπόβαθρο τη διαμάχη ευρωπαϊστών-ατλαντιστών γύρω από την «αγορά του αιώνα»! Φυσικά η επίσημη ανακοίνωση για το «διαζύγιο» έκανε λόγο δήθεν για διαφορές τους ως προς τα «τυπικά», τις ονομασίες κτλ., αλλά οι δικαιολογίες αυτές δεν έγιναν και τόσο πιστευτές (τότε γιατί τόσα χρόνια συνυπήρχαν χωρίς πρόβλημα, το 1986 θυμήθηκαν τις μεταξύ τους διαφορές ως προς τον «καταστατικό χάρτη» του τεκτονισμού κτλ.;)... 
Πρόσφορο λοιπόν ήταν το έδαφος για τη CIA, προκειμένου να δράσει. Η πλέον δυναμική τότε ομάδα, το εκ νέου συσταθέν Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, αποτελούσε το κατάλληλο «φυτώριο» για να το χρησιμοποιήσουν οι Αμερικανοί, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο απόκτησης ελέγχου επί όλης της Βαλκανικής. Επιλέχτηκε ένας γνωστός δικηγόρος, αρχιερέας των Ναϊτών στη συνάντηση της Ρόδου, ο Φίλιππος Δαμόφλης, ποινικολόγος και γνωστός και από τη δίκη του πρώην «Κροίσου» Γιώργου Κοσκωτά στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο Δαμόφλης, εξ ονόματος της... CIA (!), επισκέφτηκε τον άνθρωπο-κλειδί τότε της ΝΔ, στενό σύμβουλο του Μητσοτάκη, Νικόλαο Γρυλλάκη, με σκοπό να του προτείνει τη συνδρομή των Αμερικανών, προκειμένου να πέσει το ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση και να ανέβει στη θέση του η ΝΔ! Να τι γράφει ο ίδιος ο Γρυλλάκης στο βιβλίο του «Αποκαλύπτω»: 
«Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 1989 με επισκέφθηκε στο γραφείο μου, της ΝΔ, στη Ρηγίλλης 18, ο δικηγόρος των Αθηνών Δ.Φ., συνοδευόμενος από τον Λ.Ε., επίσης δικηγόρο. Ο δικηγόρος Δ.Φ., μόλις συστηθήκαμε, έλαβε τον λόγο και μου είπε: ΄΄Είμαι πρόεδρος της Ελληνικής Τεκτονικής Στοάς Σκωτίας και ήρθα να σε γνωρίσω και να σε ενημερώσω ότι λάβαμε εντολή να υποστηρίξουμε τη ΝΔ στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές και σε παρακαλώ να ενημερώσεις σχετικά και τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη΄΄»!!! 
Την ίδια περίοδο η ΝΔ – ως αντάλλαγμα της υποστήριξης των Αμερικανών – όφειλε να βοηθήσει τα «συγγενικά» της νεοϊδρυθέντα κόμματα στα Βαλκάνια, για να νικήσουν στις εκλογές και έτσι να πέσουν παντού από την εξουσία οι φιλοσοβιετικοί κομμουνιστικοί κύκλοι και ομάδες. Έτσι έγινε στην Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, όπου η Νέα Δημοκρατία έστειλε πακτωλό χρημάτων για να ενισχύσει τους προεκλογικούς αγώνες των «δεξιών» κομμάτων, μέχρι που εκείνα πήραν τελικά (πολύ δύσκολα πάντως...) την εξουσία. Και ύστερα, για να «ευχαριστήσουν» τους Έλληνες ομοϊδεάτες τους, ως κυβέρνηση πια εξάσκησαν... άκρως ανθελληνική πολιτική! Αυτό έγινε περισσότερο εμφανές στην Αλβανία, όπου ο «δεξιός» Σαλί Μπερίσα – άλλοτε προσωπικός γιατρός του Ενβέρ Χότζα – εξαπέλυσε ανελέητο διωγμό σε βάρος της ελληνικής μειονότητας, καταφέρνοντας τελικά να τη συρρικνώσει και να εξαλείψει έτσι δια παντός τον «κίνδυνο» αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου ή και προσάρτησης της Νότιας Αλβανίας στην Ελλάδα... 

Στη Βουλγαρία έχουμε την προσωπική μαρτυρία ενός εκ των πρωταγωνιστών των τότε γεγονότων, του Πέτκο Σιμεόνοφ (ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων και μεγάλος φίλος του γράφοντος), ο οποίος είναι κατηγορηματικός: χωρίς τη βοήθεια των «Ελλήνων φίλων» της ΝΔ, ο κομμουνισμός δεν θα έπεφτε ποτέ στη Βουλγαρία! Ανεξάρτητα από το τι μας είπε ο ίδιος ο Σιμεόνοφ σε προσωπικό επίπεδο, ιδού τι γράφει στο βιβλίο του «Η μεγάλη αλλαγή» για τον προεκλογικό αγώνα των Βούλγαρων «δεξιών»: «Η Ελλάδα ήταν η χώρα όπου μπορούσαμε να βρούμε τυπογραφεία, χαρτί, κατασκευαστήρια για κονκάρδες και σημαίες, μπλε υφάσματα, κόλλα, μπλε μπογιά... Η Ένωση Δημοκρατικών Δυνάμεων δεν είχε λεφτά, για να πληρώσει τις εξυπηρετήσεις, γι’ αυτό και προσπαθήσαμε να βρούμε σπόνσορες από το εξωτερικό... Ήρθαν τρία άτομα από τη Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον Αντώνη Σγαρδέλη, διευθυντή του κόμματος. Όλα έγιναν από τη Νέα Δημοκρατία, εμείς δεν δώσαμε ούτε ένα λέβα για τίποτα! Έφεραν ολόκληρη ομάδα εργατών, τους οποίους και πλήρωναν. Έφτιαξαν σημαίες, αφίσες... Οι Έλληνες ήταν παντού! Μας έδωσαν την τεχνογνωσία, που χωρίς εκείνη δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε απολύτως τίποτα»... 

Έτσι έφεραν λοιπόν τα «δημοκρατικά» ανθελληνικά καθεστώτα στα Βαλκάνια! Όσο για τον Φίλιππο Δαμόφλη, αυτός αργότερα εξαφανίστηκε και τα ίχνη του αγνοούνται (λέγεται ότι κατέφυγε κάπου μεταξύ Αγίου Όρους, Σκοπίων, Αλβανίας και Μανχάταν!). Προηγουμένως όμως εξασφάλισε – χρησιμοποιώντας τη «φήμη» του από τη δίκη Κοσκωτά – πάνω από 1 δις δραχμές, που δανείστηκε από επώνυμους της ελληνικής κοινωνίας... Όσο για τον Κοσκωτά, έχει ειπωθεί ότι η όλη του δραστηριότητα αποτελούσε πολυσύνθετο παιχνίδι ανάμεσα σε μασονία, CIA, πολιτικό παρασκήνιο και εμπόριο όπλων...


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Ο πόλεμος του Εθνικοσοσιαλισμού κατά του Χριστιανισμού. Αποσπάσματα από το βιβλίο ''Εις την υπηρεσίαν της Γκεστάπο'' (Αθήνα, 1946)

Αποτέλεσμα εικόνας για julius streicher

- Ο Ιούλιος Στράϊχερ έλεγε σχετικώς: «Μόνον εις ένα-δύο ση­μεία δύναται να παραβληθή ο Χριστός με τον Χίτλερ, διότι ο Χίτλερ είναι πάρα πολύ μεγάλος δια να συγκριθή με ένα τόσον μηδαμινόν».
Όταν ο Στράϊχερ έλεγεν αυτά, είχεν ήδη καταβιβασθή η εικών του Χριστού από τας αίθουσας συνεδριάσεων των δικαστηρίων και είχεν αναρτηθή αντ’ αυτής η Εικών του Χίτλερ!

Σχετική εικόνα

Έχοντας κατά νου τα παραπάνω λόγια του Ναζιστή Στράϊχερ για το πως έβλεπε και συνεχίζει να βλέπει ο εθνικοσοσιαλισμός τον χριστιανισμό, δηλαδή ως μια θρησκεία που θα πρέπει να προσαρμοστεί στη δική του ιδεολογία αδιαφορώντας ή αλλάζοντας ακόμη και τα Ευαγγέλια για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε εδώ και τώρα πως όσο περισσότερο ανοχή δίνεται από τη χριστιανική Εκκλησία στους σημερινούς απογόνους των Ναζί που μας εμφανίζονται ως εθνικιστές ή και πατριώτες αναλόγως στο κοινό που απευθύνονται, ιδίως όταν υπάρχει η ανάγκη συλλογή ψήφων όποτε γίνονται βουλευτικές εκλογές στη χώρα μας, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να ζήσουμε τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις και σε θρησκευτικό επίπεδο πέρα από το κοινωνικό. Μπροστά στον κίνδυνο του Ισλάμ σήμερα που απειλεί την Ευρώπη πολιτισμικά, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι εξαφάνιση του χριστιανισμού μπορεί να γίνει όπως βλέπουμε και από τον νεοναζισμό, υπενθυμίζοντας τα εξής μέσα από σχετικό δημοσίευμα από αυτό το ιστολόγιο:
''Ο Μπάρλι καταγράφει μια περίπτωση στην περιοχή Βούπερταλ-Μπάρμεν, όπου μέλη της χιτλερικής νεολαίας χρησιμοποίησαν ένα σταυρό για στόχο σκοποβολής και στη συνέχεια κάρφωσαν την επιγραφή «Ι.Ν.Β.Ι.» σε μια εβραϊκή επιχείρηση, κραυγάζοντας «Κάτω οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί». (Μπάρλι, ο.π., σελ. 252-267, ιδιαίτερο κε­φάλαιο με τίτλο « Η φαιά λατρεία και οι Χριστιανοί»)
Ήταν φανερό ότι οι Χριστιανικές Εκκλησίες θα ήταν ο επόμενος στόχος του ναζισμού. Τούτο επιτείνει και την ευθύνη των ηγεσιών των Προτεσταντών και των Ρω­μαιοκαθολικών, οι οποίοι δεν αντιστάθηκαν, αλλά συ­νεργάσθηκαν με το χιτλερικό καθεστώς και δεν φρόντισαν να μετατρέψουν σε αντιναζιστική στάση την αγανάκτηση των οπαδών τους.
Δεν έλειψαν όμως μεμονωμένες περιπτώσεις Χρι­στιανών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αντιναζιστική αντίσταση. Χαρακτηριστική περίπτωση η μυστική οργάνω­ση «Λευκό Ρόδο», την οποία είχαν δημιουργήσει χριστιανοί φοιτητές του Μονάχου. Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της ήταν και ένας Χριστιανός Ορθόδοξος, ο Αλεξάντερ Σμόρελ, ο οποίος, μαζί με άλλα πέντε μέλη της οργάνωσης, καρατομήθηκε το 1943.
Κατά τα λοιπά, είναι ολοφάνερες οι συγκρίσεις με τις επιθέσεις που δέχεται η πίστη μας στην Ελλάδα, με κριτήρια αρχαιολατρικά και εθνοφυλετικά. Όμως και οι επιδιώξεις κάποιων που επικαλούνται τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στη χώρα μας, προκειμένου να θέσουν την Εκκλησία στο περιθώριο, δεν φαίνεται να διαφέρουν από ορισμένες ακραίες ναζιστικές πρακτικές που είχαν στό­χο την αποχριστιανοποίηση της Γερμανίας στο διάστημα 1933-1945''
Δεν θα πρέπει να υπάρξει δηλαδή ποτέ ξανά παρόμοια ανοχή από τους χριστιανούς απέναντι στον Ναζισμό, όταν και αυτός απειλεί τη θρησκεία τους πέρα από τον αθεϊσμό και τον ισλαμισμό σήμερα. Ούτε φυσικά υπάρχει το μικρότερο κακό που θα πρέπει να διαλέξουν απέναντι σε ένα μεγαλύτερο ώστε να δικαιολογηθεί αυτή η ανοχή, δηλαδή το να πουν κάποιοι ''μπροστά στον κίνδυνο των μουσουλμάνων, μας χρειάζονται αυτοί οι νεοναζί που υπερασπίζονται τον χριστιανισμό'', για να μην επαναληφθούν ξανά τέτοιες καταστάσεις σαν τις παρακάτω που σκοπίμως αποκρύπτονται σήμερα και περιορίζονται μόνο στις ναζιστικές επιθέσεις εναντίον του εβραϊσμού, έτσι ώστε να χτυπηθεί ο χριστιανισμός και από διαφορετικό δρόμο σε περίπτωση που αποτύχουν οι υπόλοιποι της αθεϊας, του εβραϊσμού, της Παγκοσμιοποίησης κ.λ.π. Μεγάλη προσοχή λοιπόν...


ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ:
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
Α. ΒΟΛΤΑΙΡΑΚΗ
ΑΣΤΥΝΟΜΟΥ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑΝ ΤΗΣ ΓΚΕΣΤΑΠΟ» – ΑΘΗΝΑΙ 1946

Κατά το έτος 1934 υπεγράφη μεταξύ του φον Πάππεν, ως εκπροσώπου του Χίτλερ και του σημερινού Πάπα, τότε Καρδιναλίου Πατσέλλι, «Κογκορδάτον» περί της καθολικής θρησκείας, διδασκα­λίας, θρησκευτικών κηρυγμάτων κτλ., το οποίον ο Χίτλερ ουδέποτε εσεβάσθη. Απεναντίας μάλιστα κατά του Καθολικού και Προτεσταντικού κλήρου ήσκησε τρομεράν δίωξιν, ιδίως κατ’ εκείνων που αντετάχθησαν εις τα κατά της θρησκείας μέτρα του.
Σπουδαιότεροι αντίπαλοι του Χίτλερ εκ των κληρικών ήσαν:
1) Ο γερμανός Πάστωρ Νιμολέρ και
2) Ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος του Μονάχου Καρδινάλιος Φάου Μπάχερ, εισηγήσει του οποίου συνεκροτήθη σύσκεψις των Γερμανών Καρδιναλίων εις την γερμανικήν πόλιν Φούλντα, μετά την οποίαν εξεδόθη εγκύκλιος αυτών, δια της οποίας επέκρινον μετά σφοδρότητος τα όργανα της Γκεστάπο.
Ο Ορθόδοξος χριστιανικός κλήρος της Πράγας έδωκε δείγματα εξαιρετικής αυτοθυσίας και υπερηφανείας κατά το θέρος του 1942, ότε εδολοφονήθη υπό Τσεχοσλοβάκων πατριωτών ο υπαρχηγός της Γκε­στάπο Χάϊντριχ και αναπληρωτής του Χίμλερ.
Μετά την δολοφονίαν αυτού, η Γκεστάπο έλαβεν πρωτοφανή μέ­τρα, τα οποία όμως δεν εστάθηκαν ικανά να πτοήσουν τον χριστιανι­κών κλήρον, ο οποίος δεν εδειλίασε να αναλάβη την απόκρυψιν και περίθαλψιν των δραστών της δολοφονίας του απαίσιου και βδελυρού δημίου Χάϊντριχ, αντικατασταθέντος βραδύτερον παρά του Αυστρια­κού Ερνέστου Καλτεμπρούνερ.
Η απόκρυψις των ηρώων αυτών, παρά τας απειλάς της Γκε­στάπο, εγένετο παρ’ ορθοδόξων Ελλήνων κληρικών εις κρύπτας και κατακόμβας της Πράγας, ότε δε απεκαλύφθησαν υπό της Γκεστάπο, συνελήφθησαν ως ένοχοι ο Πατριάρχης των ορθοδόξων Πράγας και πάσης Τσεχοσλοβακίας Σαββάτιος, εις επίσκοπος, εις ιεροκήρυξ και εις κανδηλανάπτης. Πάντες απεστάλησαν εις το Στρατοδικείο, ενώ­πιον του οποίου με παρρησίαν και υπερηφάνειαν ωμολόγησαν την ενοχήν των, δηλώσαντες προσθέτως ότι δεν μετενόουν καθόλου δια την πράξιν των ταύτην, τας ευθύνας της οποίας ανελάμβανον πλήρως, παρά το γεγονός ότι εγνώριζον πως θα οδηγηθούν εντός ολίγου προ του εκτελεστικού αποσπάσματος και θα πέσουν υπό τα γερμανικά πυρά.
Εκτός των ανωτέρω, όμως, δεν πρέπει να παραλειφθή και το γε­γονός ότι κατά την διάρκειαν της αποκρύψεως των εκτελεστών του μυσαρού δολοφόνου οι αναφερθέντες κληρικοί, ότε επεδεινώθη η κατάστασις ενός εξ αυτών, όστις είχε τραυματισθή φεύγων μετά την εκτέλεσιν του Χάϊντριχ δια ν’ αποφυγή την σύλληψιν υπό της Γκεστάπο δεν παρέλειψαν, οι τόσον πιστώς και επαξίως διακονούντες την ορθόδοξον χριστιανικήν πίστιν κληρικοί αυτοί, να καλέσουν παρά τους μυρίους κίνδυνους ειδικόν ιατρόν προς παροχήν περιθάλψεως και βοή­θειας προς τον Τσεχοσλοβάκον πατριώτην, ο οποίος εθυσιάζετο εις τον βωμόν της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Το γεγονός αυτό δεν ηρνήθησαν ενώπιον του Στρατοδικείου, χωρίς όμως να κατονομάσουν και τον Ιατρόν, δι’ ευνοήτους λόγους.
Επειδή ένας από τους κυριωτέρους εσωτερικούς αντιπάλους του Χίτλερ ήτο ο κλήρος, δια να εξουδετερώση αυτόν εχρησιμοποίησε την περίφημον Γκεστάπο και τον τύπον του.
Δια της Γκεστάπο ωργάνωσεν εικονικάς δίκας, με φανταστικάς χαρακτηριστικάς κατηγορίας, τας οποίας εμεγαλοποίει ο τύπος του, αι δε δίκαι αυταί εσυνεχίζοντο επί ολοκλήρους ημέρας και μήνας, με αντικειμενικόν σκοπόν την διαπόμπευσιν και τον εξευτελισμόν του κλήρου, ίνα ούτω ο γερμανικός λαός αποβάλη κάθε πίστιν και σεβα­σμόν προς την καθολικήν εκκλησίαν, η οποία ολίγον μετά την κατάληψιν της αρχής υπό του Χίτλερ έγινε κι αυτή Χιτλερική, επονομασθείσα Εθνική Εκκλησία.
Εις μέγιστον βαθμόν συνετέλεσαν και ειργάσθησαν με περισσήν τέχνην και επιτηδειότητα ο πολύς Γκαίμπελς και ο θεωρητικός Ρόζεμπεργκ, οι οποίοι ήσαν εισηγηταί και πιστοί εφαρμοσταί των κατά της καθολικής εκκλησίας και γενικώς του κλήρου ληφθέντων σκληρών μέτρων. Ο δεύτερος μάλιστα ήτο ο εφευρέτης του σχεδίου της μετακινήσεως και εκκενώσεως πληθυσμών εις τας κατεχομένας χώρας (απο­στολή Rosenberg) και της ληστεύσεως και εξοντώσεως αυτών, ως συ­νέβη εις Πολωνίαν, Ρωσσίαν, Τσεχοσλοβακίαν, Ελλάδα (Ισραηλίται Θεσσαλονίκης) κτλ.
Αφού κατήργησε τα περιοδικά της καθολικής νεολαίας και τας εβδομαδιαίας εφημερίδας του κλήρου, διέταξε την μετονομασίαν της καθολικής εκκλησίας εις Εθνικήν τοιαύτην, την οποίαν αφωμοίωσε προς το Κράτος, όπερ υπηρετεί πιστώς. Μάλιστα δε κατά την ημέραν της επισήμου εγκαθιδρύσεως της «Εθνικής Εκκλησίας» του Ράϊχ, όλοι οι εκτός της Γερμανικής Επικρατείας και εις τας αποικίας αυτής καθολικοί ναοί και εκκλησίαι, υπεχρεώθησαν να αφαιρέσουν τον Σταυ­ρόν του Χριστού και να τον αντικαταστήσουν με τον αγκυλωτόν σταυ­ρόν, ως το μόνον ακατάβλητον σύμβολον της Γερμανίας.
Οι ρήτορες των εκκλησιών εθεωρούντο πλέον ως δημόσιοι υπάλ­ληλοι, αι δε περιουσίαι ναών και μοναστηρίων υπήχθησαν εις το Κρά­τος. Οι υπαχθέντες δε εις την Εθνικήν Εκκλησίαν Γερμανοί, ανεξαρ­τήτως φύλου και ηλικίας, ήσαν υποχρεωμένοι να δίδουν επίσημον υπό- σχεσιν, ότι αποδέχονται την Ναζικήν θεωρίαν περί μη υπάρξεως Θεού.
Ο Χίτλερ απηγόρευσε την εισαγωγήν εκ του εξωτερικού Αγίας Γραφής, τας δε υπαρχούσας τοιαύτας αντικατέστησε δια του Μάϊν Κάμπφ, το οποίον και περιείχε ηθικωτέρας και υψηλοτέρας διδασκαλίας της Αγίας Γραφής, κατά τον Χίτλερ πάντοτε και τους συμμορίτας του Ρόζεμπεργκ και Γκαίμπελς, δια την πνευματικήν τροφήν του Γερμανικού λαού. Επίσης κατήργησε από τας Αγίας Τραπέζας των Εκκλησιών τους Σταυρούς, τας Αγίας Γραφάς και τας εικόνας, τας οποίας αντικατέστησε μ’ ένα ξίφος, σύμβολον της Γερμανικής αφιερώσεως του γερμανικού λαού προς τον Θεόν και υπό του καθαγιασμέ­νου βιβλίου Μάϊν Κάμπφ.
Ωσαύτως κατήργησε το βάπτισμα των γερμανοπαίδων δια του Ραντίσματος και υπεχρέωνε τους γονείς μετά την τεκνοποίησιν να δί­δουν όρθιοι ειδικήν υπόσχεσιν, ότι τα παιδιά των είναι Αριανής κα­ταγωγής και ότι θα δώσουν εις αυτά ανατροφήν με βάσιν το Γερμανικόν Χιτλερικόν πνεύμα.
Μόνον ούτω θα εδικαιούντο τα νεογέννητα παιδιά να λαμβάνουν πιστοποιητικά Γερμανικής Ιθαγενείας.
Επίσης η Εθνική Εκκλησία του Χίτλερ κατήργησε το μυστή­ριον του χρίσματος και της μεταλήψεως, ως και όλα τα θρησκευτικά σύμβολα.

Ο Ιούλιος Στράϊχερ έλεγε σχετικώς : «Μόνον εις ένα-δύο ση­μεία δύναται να παραβληθή ο Χριστός με τον Χίτλερ, διότι ο Χίτλερ είναι πάρα πολύ μεγάλος δια να συγκριθή με ένα τόσον μηδαμινόν».
Όταν ο Στράϊχερ έλεγεν αυτά, είχεν ήδη καταβιβασθή η εικών του Χριστού από τας αίθουσας συνεδριάσεων των δικαστηρίων και είχεν αναρτηθή αντ’ αυτής η Εικών του Χίτλερ!
Ο Χίτλερ βραδύτερον εδήλωνεν προς τον Αρχηγόν του φοιτητι­κού Συνδέσμου: «Δεν είμεθα εναντίον των πολλών και ποικίλλων απο­χρώσεων του Χριστιανισμού, αλλά εναντίον αυτού του Χριστιανισμού».
Οι σταυροί και αι εικόνες αφηρέθησαν από τα σχολεία, πάσα θρη­σκευτική διδασκαλία κατηργήθη, αι εκκλησίαι ήνοιγον μόνον κατά τας Κυριακάς και από της 9ης μέχρι της 11ης ώρας, έκλεισαν τα περιοδικά της καθολικής Νεολαίας και απηγορεύθη η συλλογή εράνων δια θρη­σκευτικούς σκοπούς.

Εις Τσεχοσλοβακίαν
Εις τας κατεχομένας χώρας η Γκεστάπο παρηκολούθει τα κηρύγ­ματα κατ’ αρχάς, ως συνέβαινεν εις το παρεκκλήσιον Στάρα Μπόλεσλαβ της Τσεχοσλοβακίας, βραδύτερον δε ελογόκρινεν αυτά και επέβαλε να γίνωνται εις την Γερμανικήν γλώσσαν.
Την 15-3-39 κατελήφθη η Πράγα, η Μοραβία και η Βοημία και ανεκηρύχθησαν προτεκτοράτον του Τρίτου Ράϊχ.
Τον Σεπτέμβριον του ιδίου έτους η Γκεστάπο συνέλαβεν 487 ιε­ρείς, μεταξύ των οποίων τον Αρχιμανδρίτην Πράγας Στάσεκ και τον Καρδινάλιον και Αρχιεπίσκοπον Πράγας και Πριμάτον Βοημίας Καρ­δινάλιον Γκάσπαρ, ο οποίος συνελήφθη τρεις φοράς μέχρι το 1940 οπότε και απέθανε λόγω των κακοποιήσεών του παρά της Γκεστάπο.

Εις Πολωνίαν
Η Καθολική οργάνωσις, οι φιλόπτωχοι Σύλλογοι και οι φιλαν­θρωπικοί οργανισμοί εκλείσθησαν και ο Πρόεδρος της Καθολικής Νεολαίας ετυφεκίσθη δημοσίως εις το Γκοστούν της Πολωνίας.
Οι ιερείς υποχρεούντο κατά τα κηρύγματα των Κυριακών να απαγγέλλουν δημοσίως μίαν προσευχήν υπέρ του Χίτλερ. Τα Μοναστήρια Καλογήρων και Καλογραιών και η Ανωτέρα Σχολή Καθολικών κοινωνικών σπουδών, ως και το Καθολικόν Παιδαγωγικόν Ινστιτούτον εκλείσθησαν, κατελήφθησαν και ελεηλατήθησαν, όπως και τα θρησκευτικά γραφεία, τα οποία μετετράπησαν εις οική­ματα και γκαράζ χρησιμοποιηθέντα υπό των οργάνων της Γκεστάπο.
Επίσης η Πρόεδρος της Καθολικής Νεολαίας Νεανίδων εις Πο­λωνίαν και η μητέρα της συνελήφθησαν και αφού διηρπάγη ολόκλη­ρος η περιουσία των, εξωρίσθησαν εις την Κεντρικήν Πολωνίαν. Πολλά θρησκευτικά μέγαρα ελεηλατήθησαν και μετεβλήθησαν εις ερείπια, τα ιερά αντικείμενα κατεστράφησαν, αι διακοσμήσεις παρεμορφώθησαν και τα έπιπλα συνετρίβησαν.
Αι ιματιοθήκαι και οι ζωγραφικοί πίνακες εσυλήθησαν και τα θρησκευτικά βιβλία και αρχεία εκάησαν.
Τα 95% των κληρικών ερρίφθησαν εις τας φύλακας, εξωρίσθησαν ή υπεβλήθησαν εις αφαντάστους εξευτελισμούς.
Εκατοντάδες εκκλησιών και Μοναστηρίων εκλείσθησαν και μετε­βλήθησαν εις εστιατόρια, εις σταύλους, εις αίθουσας χορού κ.τ.λ. Αι κινηταί και ακίνητοι περιουσίαι κατεσχέθησαν και διηρπάγησαν, πλείστοι δε των διαπρεπών κληρικών εξετελέσθησαν, ιδίως κατά τον Σεπτέμβριον του 1939.

Εις Λουξεμβούργον και Βέλγιον
Η αντίδρασις του κλήρου εις Λουξεμβούργον δια τον εκγερμανισμόν του πληθυσμού επατάχθη δια σκληρών και απανθρώπων μέσων. Το ίδιον συνέβη και εις το Βέλγιον.

Εις Γαλλίαν
Η Χιτλερική Νεολαία και ο σύνδεσμος των νεαρών Γερμανίδων εγκατεστάθησαν εις τα Καθολικά σχολεία, Κολλέγια, Εκκλησίας και λοιπά θρησκευτικά Ιδρύματα, αφού πρώτον διέλυσαν τας θρησκευτι­κός οργανώσεις και εφυλάκισαν ή εξώντωσαν τον Κλήρον, τα δε παιδιά της Αλσατίας και Λωρραίνης εστάλησαν εις Γερμανίαν προς ιδεολογικήν εκπαίδευσιν. Μέχρι τέλους του Δεκεμβρίου 1940, είχον εξορισθή από την Αλσατίαν και Λωρραίνην περί τας 20.000 άτομα, εκ των οποίων πολλοί εκπαιδευτικοί και κληρικοί, οι εναπομείναντες δε νέοι και νεάνιδες, άνω των 10 ετών, υπεχρεούντο να ανήκουν εις τας οργανώσεις της Χιτλερικής Νεολαίας.

ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΟΥ
ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΑΥΤΟΥ

Η ΓΚΕΣΤΑΠΟ μετά την κατάληψιν των Αθηνών δεν περιορίσθη μόνον εις την απομάκρυνσιν του Μητροπολίτου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χρυσάνθου και την απομόνωσίν του, ως και του αρνηθέντος να ορκίση κατ’ εντολήν του την κυβέρνησιν Τσολάκογλου Πρωθιερέως, αλλ’ επεξέτεινε την δίωξίν της και κατά παντός κληρικού -θεωρουμένου ότι εργάζεται εθνικώς, χωρίς όμως με τα μέτρα αυτά να επιτύχη τον επιδιωκόμενον σκοπόν της, γιατί δεν στάθηκαν ικανοί ούτε οι τυφεκισμοί, ούτε αι φυλακίσεις, ούτε αι παντοειδείς δοκιμα­σίας για να λυγίσουν την θέλησιν και να χαλαρώσουν τον ενθου­σιασμόν του κλήρου.
Τρανή απόδειξις η δράσις των ιεραρχών μας και του κατωτέρου κλήρου, η ενθυμίζουσα παλαιοτέρας εποχάς, κατά τας οποίας ο κλήρος μας έγραψε τις λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία μας.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Ολίγον μετά την παύσιν του Μητροπολίτου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χρυσάνθου, τον διεδέχθη ο Μητροπολίτης Δαμασκηνός.
Ο υψιπετής πολιτικός—ιεράρχης Δαμασκηνός, δεν ήτο μόνον Αρχηγός της Εκκλησίας, αλλά με την πάροδον ολίγου χρόνου, υπήρ­ξε και πνευματικός Αρχηγός της Εθνικής Αντιστάσεως, κατακτήσας με την διακρίνουσαν αυτόν παρρησίαν, με τας αναπτυσσομένας σε κάθε κρίσιμον περίοδον μεγάλας και τολμηράς προτοβουλίας του, όχι μόνον την ψυχήν ολοκλήρου του καταδυναστευομένου Ελληνικού Λαού, παρά του οποίου ελατρεύετο σαν είδωλο, αλλά απέσπασε τον σεβασμόν και αυτών ακόμη των κατακτητών.
Ο υπέροχος αυτός ιεράρχης τεθείς, ευθύς ως ανέλαβε τα καθήκοντά του, επί κεφαλής των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και συνεπώς αντιμέτωπος της γερμανικής βαρβαρότητος και τυραννικής καταιγίδος, απετέλεσεν όχι μόνον τον σημαιοφόρον αυτού, τον παρήγορον άγγελον των λυπημένοον, τον ενθαρρυντήν του τιμίου Ελληνικού αγώνος, αλλά εκ παραλλήλου και την μάστιγα κατά των κουίσλιγκ και προδοτών και συνέχισεν έκτοτε ακούραστα και αδιάλειπτα τον αγώνα με παρρησίαν και αυταπάρνησιν μέχρι της απελευθερώσεως. Περιεφρόνει και ηψήφει κίνδυνους και απειλάς, άξιος συνεχιστής της Ελληνι­κής ιστορίας και αντάξιος διάδοχος των μεγάλων εθνομαρτύρων ιεραρ­χών Γρηγορίου του Ε’ και Γερμανού Αγίας Λαύρας.
Εκείνο όμως το οποίον τον εξύψωσεν έτι περισσότερον εις την συνείδησιν του Ελληνικού Λαού και τον κατέταξεν εις το πάνθεον των μεγάλων και ιστορικών φυσιογνωμιών, είναι η κατηγορηματική άρνησίς του και η αποτελεσματική αντίδρασίς του εις την πολιτικήν του πρωθυπουργού Λογοθετοπούλου περί πολιτικής συνεργασίας μετά των γερμανών, ειδικώς δε εις την απόφασιν αυτού όπως κηρύξη επιστράτευσιν προς εξυπηρέτησιν των γερμανικών συμφερόντων, ήτις τελικώς εματαιώθη χάρις εις αυτόν και την εξέγερσιν του Ελληνικού Λαού. Το ιστορικόν της ματαιώσεως ταύτης έχει ως εξής:
Την 5ην Μαρτίου 1943 ο ανωτέρω πρωθυπουργός συνεκάλεσε μυστικοσυμβούλιον εντός της εις παλαιά ανάκτορα αιθούσης του πολιτι­κού του γραφείου, συγκείμενον από πνευματικούς ηγέτας της χώρας ήτοι καθηγητάς Πανεπιστημίου, Ανωτάτων Σχολών, προέδρους Συλ­λόγων, Σωματείων, Επιμελητηρίων, τον Μητροπολίτην Δαμασκηνόν κ.τ.λ. και προσεπάθησε να πειθαναγκάση τούτους να δεχθούν τας από­ψεις του επί του έργου του και της συνεχίσεως αυτού, της γερμανοφί­λου δηλαδή πολιτικής του και να βοηθήσουν αυτόν κηρύσσοντες πολιτιτικήν επιστράτευσιν, αποδεικνύοντες ούτω εμπράκτως τα αισθήματα του Ελληνικού Λαού έναντι των γερμανών.
Μετά την λήξιν του συμβουλίου τούτου και περί την 10ην νυκτερινήν ώραν, παρά την αντίθετον γνώμην του Δαμασκηνού και των λοι­πών συνελθόντων, ο Λογοθετόπουλος εξεφώνησε λόγον προς τον Ελληνικόν Λαόν και του συνίστα πίστιν και αφοσίωσιν εις αυτόν και το έργον του, τονίσας ότι και το συμβούλιον που συνεκάλεσεν επεδοκίμασε την πολιτικήν του, μηδ’ αυτού του Δαμασκηνού εξαιρούμενου και ότι ως υπεύθυνος πρωθυπουργός, έχων επίγνωσιν των ευθυνών τας οποίας ανέλαβεν εις τας κρίσιμους αυτάς περιστάσεις έπραττε το παν προς περιφρούρησιν των εθνικών μας συμφερόντων.
Ταυτοχρόνως εκήρυξεν επιστράτευσιν και τα δοκίμια του σχετικού νόμου εξήρχοντο εκ του πολιτικού γραφείου και εν σπουδή μετεφέροντο εις το Εθνικόν Τυπογραφείον δια να τυπωθούν και καταστούν νόμος του Κράτους.
Οι υπάλληλοι του Εθνικού Τυπογραφείου κηρύσσουν απεργίαν και ματαιώνουν την εκτύπωσιν του Διατάγματος επιστρατεύσεως, επα­κολουθεί γενική απεργία και ο Δαμασκηνός κυκλοφορεί το μνημειώδες μανιφέστον του κατά του Λογοθετοπούλου, διαψεύδει και καυτηριάζει αυτόν και τον παραδίδει υπόδικον εις την συνείδησιν του Λαού.
Ακολούθως λαμβάνουν χώραν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις εις τας κεντρικωτέρας οδούς των Αθηνών και ο Δαμασκηνός, με την ποιμαντορικήν του ράβδον ανά χείρας, περιέρχεται τα υπουργεία και τα Διοικητήρια των αρχών κατοχής και διατρανώνει και διερμηνεύει τα αληθή αισθήματα και τας πεποιθήσεις του Ελληνικού Λαού και προα­σπίζει τα δίκαιά του.
Εις σχετικήν υπόδειξιν του Λογοθετοπούλου όπως υποβάλη παραίτησιν, ο αγέρωχος ούτος ιεράρχης, ως άλλος Χρυσόστομος, απήντησε μετά του διακρίνοντος αυτόν θάρρους, ως ακολούθως: «Πρωθυπουργοί και πολιτικοί της χώρας, οσάκις το απήτησε το συμφέρον αυτής, παρητήθησαν· ιεράρχαι όμως ουδέποτε. Ούτοι ή απηγχονίσθησαν ή εξετελέσθησαν».
Ο Δαμασκηνός, σύμβουλος και πνευματικός αρχηγός των Εθνι­κών οργανώσεων και ανταρτών, δεν έπαυεν, ουδέ στιγμήν εργαζόμενος υπέρ αυτών, παραμυθών και ενισχύων τα θύματα του αγώνος παντοιοτρόπως, κατορθώνων ούτω να κρατή υψηλά το Εθνικόν φρόνημα του αγωνιζομένου Ελληνικού Λαού.
Άξιος ιδιαιτέρας μνείας ήτο και ο λόγος του γενναίου αυτού ιεράρ­χου, ον εξεφώνησεν από μικροφώνου εκ του άμβωνος της Μητροπόλεως Αθηνών την άνοιξιν του 1943—τα κύματα της φωνής του ηκούσθησαν, δια του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών, εις άπασαν την χώραν —κατά την ανάρρησιν εις τον Επισκοπικόν θρόνον του Σταυρουπόλεως.
Κατ’ αυτόν ο Δαμασκηνός ετόνισε τας ευθύνας του Επισκόπου, ειπών ότι το έργον του υπό τας τότε συνθήκας ήτο δύσκολον και ο δρό­μος του ακάνθινος, δέον όμως ο ίδιος να μη διστάση να πράξη το κα­θήκον του έναντι του δεινοπαθούντος Ελληνικού Λαού και δια την προάσπισιν των συμφερόντων του να προσφέρη ως εξιλαστήριον θύμα και τον εαυτόν του ακόμη. Συνεχίζων, εκαυτηρίασε τας αρχάς κατοχής και συνέστησεν εις τον λαόν υπομονήν και καρτερίαν, αλλά και μετά θάρρους την αναμονήν των καλλίτερων περιστάσεων.
Την επομένην ο ιεράρχης περιωρίζετο δια τους καυστικούς τούτους λόγους υπό των αρχών κατοχής και το μικρόφωνον της Μητροπόλεως αφαιρείτο υπό των γερμανών.
Ο αυτός ιεράρχης, κατά Ιούνιον 1943, ότε εγένοντο συλλήβδην συλλήψεις και αθρόαι εκτελέσεις των Ελλήνων πατριωτών δια το περιβόητον σαμποτάζ του πλοίου εις τον λιμένα του Πειραιώς περιήρχετο και πάλιν τα Διοικητήρια των αρχών κατοχής, συνιστών να στα­ματήσουν τας εκτελέσεις και δια να τους πείση προς τούτο, παρέδωσε κατάλογον μελλοθανάτων με επί κεφαλής τον εαυτόν του και ακολού­θους άλλους ιεράρχας, τονίζων ότι ήτο καλλίτερον να φονεύσουν αυτούς, ως μη έχοντας οικογενειακάς υποχρεώσεις άφ’ ενός και άφ’ ετέρου διότι αυτοί ως πνευματικοί ηγέται δέον να θεωρηθούν υπεύθυνοι των τοιούτων πράξεων. Κατ’ επανάληψιν δε, αντιτιθέμενος εις τας απόψεις των αρχών κατοχής, εδήλωσεν ότι θα θέση τον κλήρον υπό διωγμόν.
Ο Ελληνικός Λαός έχων εμπιστοσύνην και άφθαστον αγάπην εις τον τοιούτον Αρχηγόν της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας, πλειστάκις συνεκεντρώθη έξωθι της Ιεράς Συνόδου και του Υπουρ­γείου Παιδείας και εζητωκραύγασε και επευφήμησε τούτον, παρά τους πυροβολισμούς των καραμπινιέρων και της Γκεστάπο.

Ο ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΚΥΡΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
Αλλά δεν ήτο ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ο μόνος ιεράρχης, όστις επέδειξεν ευθαρσή και ελληνοπρεπή στάσιν κατά την κατοχήν.
Αξιόλογον δράσιν ιδιαιτέρας μνείας και εξάρσεως, εσημείωσε και ο γνωστός δια τους εθνικούς του αγώνας Σεβασμιώτατος Μητρο­πολίτης Καρυστίας και Σκύρου Παντελεήμων.
Καίτοι είμεθα βέβαιοι ότι θα προσκρούσωμεν εις την εγνωσμένην μετριοφροσύνην του, εν τούτοις θεωρούμεν υποχρέωσίν μας να σημειώσωμεν ολίγα περί του πολυσυνθέτου τούτου ιεράρχου, του οποίου η δράσις εις τους Εθνικούς Αγώνας χρονολογείται από του 1912.
Εθελοντής εις τους πολέμους του 1912—1913, ωνομάσθη στρα­τιωτικός ιερεύς και εσυνέχισεν έκτοτε την δράσιν του, πότε μεταξύ του στρατού και πότε μεταξύ του Λαού, δια να εύρωμεν αυτόν το 1910 εις το Αλβανικόν Μέτωπον, παρά το πλευρόν των πολεμιστών μας.
Η γερμανική καταιγίς εδημιούργησε και εις τον εν λόγω ιεράρ­χην πολλαπλά καθήκοντα και υποχρεώσεις, τας οποίας ευθαρσώς αν­τιμετώπισε, αναδειχθείς ούτω αντάξιος των προσδοκιών του πολυπλη­θούς ποιμνίου του και της Πατρίδος.
Αεικίνητος πάντοτε, έτρεχεν από χωρίου εις χωρίον και από πόλεως εις πόλιν, πότε ενθαρρύνων τους αγωνιζομένους ομαδικώς και ατομικώς Έλληνας πατριώτας, πότε ανακουφίζων τους πάσχοντας και πότε αναλαμβάνων τας πλέον επικινδύνους και τολμηράς αποστολάς.
Ωπλισμένος με την θερμουργόν πίστιν και πεποίθησιν εις τον τίμιον αγώνα του Ελληνικού Λαού και την Συμμαχικήν νίκην, μετέδιδεν αυτήν εις τους φανερούς και αφανείς αγωνιστάς και ενέπνεεν ως αντάξιος εις τας περιστάσεις. Πνευματικός Πατήρ και ηγέτης. Η ποι­κίλη, όμως και αθόρυβος δράσις του εν λόγω ιεράρχου δεν ήτο δυνατόν παρά να γίνη γνωστή, τόσον στας αρχάς κατοχής της Εύβοιας, όπου κυρίως εκινείτο όσον και της Πρωτευούσης, με αποτέλεσμα ν’ αναγκασθή ν’ αναχωρήση για την Μέσην Ανατολήν, ίνα αποφύγη την σύλληψιν και τον βέβαιον τυφεκισμόν του.
Θα ήτο σοβαρά παράλειψίς μας και προς το επιτελούμενον μικρόν έργον μας και προς την ιστορίαν ακόμη, αν δεν εκάναμεν ιδιαιτέραν μνείαν δια το αθόρυβον πατριωτικόν έργον του σεπτού γηραιού ιε­ράρχου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σάμου Ειρηναίου, καθ’ όλον το διάστημα της ιταλικής κατοχής της νήσου.
Εργαζόμενος καθ’ όλον αυτό το διάστημα αθόρυβα και συστη­ματικά, ανταπεκρίθη πλήρους προς τας εκάστοτε κρίσιμους περιστάσεις, ως πνευματικός Αρχηγός της νήσου και απελάμβανε της γενικής εμπι­στοσύνης και εκτιμήσεως ολοκλήρου του πληθυσμού αυτής.
Λόγω του κύρους του και των μεγάλων συμπαθειών του, ανεδείχθη κατ’ αρχήν πνευματικός Αρχηγός του ανταρτικού κινήματος της νήσου και μετέπειτα πρόεδρος της προσωρινής Κυβερνητικής Επιτροπής, κατά την προσωρινήν απελευθέρωσιν της Σάμου, θέσιν ην διετήρησε μέχρι της επανακαταλήψεώς της υπό των γερμανών, οπότε ηναγκάσθη, δι’ ευνοήτους λόγους, να εγκαταλείψη αυτήν και καταφυγή εις την Μέσην Ανατολήν.
Ο Μητροπολίτης Κρήτης Βασίλειος, τέως Αγίων Δέκα, ανεμίχθη ενεργώς εις την κίνησιν της ανταρσίας και ανυπακοής, εκδόσας μάλιστα και ενυπόγραφων προκήρυξιν προς τον Κρητικόν Λαόν, συνιστών εις αυτόν να μη παραδώση τα όπλα, δι’ ο ηπειλήθη με τυφεκι­σμόν, τελικώς όμως δεν ετυφεκίσθη άλλ’ εξωρίσθη εις Αθήνας και ετέθη υπό αυστηράν επιτήρησιν.
Επίσης ο Επίσκοπος Κισσάμου Ευδόκιμος, αναμιχθείς εις την πατριωτικών κίνησιν, συνελήφθη και ηπειλήθη με τυφεκισμόν, τελι­κώς όμως δεν εξετελέσθη άλλ’ εξωρίσθη και αυτός εις Αθήνας όπου επετηρείτο. Από τον εν λόγω ιεράρχην μάλιστα είχον ζητηθή και όμηροι, τους οποίους ηρνήθη να παραδώση.
Ο ηγούμενος της Μονής Πανορμίτου Σύμης (Δωδεχανήσου) Μαροιλάκης, εξετελέσθη από τους γερμανοϊταλούς, διότι απεκαλύφθη έχων μυστικόν πομπόν ασυρμάτου Συμμαχικής Υπηρεσίας, το 1944.
Μαζί του εξετελέσθησαν και δύο Έλληνες υπαξιωματικοί ασυρματισταί, μέλη της μυστικής αποστολής.
Εκτός των ανωτέρω, όμως, συγκαταλέγονται μεταξύ των κακοπαθησάντων κληρικών μας ο αρχιμανδρίτης Κοζάνης, ο ηγούμενος της Μο­νής Λειμώνος Μυτιλήνης και ένας ιερεύς. Από τους ανωτέρω ο μεν πρώτος ετυφεκίσθη, οι δε δύο άλλοι συνελήφθησαν και απεστάλησαν σιδηροδέσμιοι στο στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης, την άνοιξι του 1940, που έμοιαζε σαν κι’ αυτά που έκαμε στη Νορβηγία για να κλείση τους κληρικούς και στη Γιουγκοσλαβία για να κλείση το σεβάσμιο και γη­ραιό σέρβο Πατριάρχη Γαβριήλ Ντόζιτς.